Είχαν περάσει δέκα λεπτά από τότε που τελείωσα την 24ωρη βάρδιά μου και ο σύντροφός μου δεν είχε στείλει ούτε ένα μήνυμα ότι ξύπνησε. Είχε προσφερθεί να έρθει να με πάρει. Μετά από μια απαίσια μέρα στη δουλειά, περίμενα πώς και πώς να τον δω.
Τον πήρα τηλέφωνο. Μου είπε ότι δεν είχαν χτυπήσει τα ξυπνητήρια του και ότι δεν θα τα κατάφερνε. Γύρισα με το λεωφορείο. Έκλαψα στη διαδρομή.
Δεν με πείραξε μόνο ότι έπρεπε να γυρίσω μόνη μου. Μου αρέσει όταν έρχεται να με πάρει: του λέω πώς πήγε η μέρα μου, τον έχω δίπλα μου και χαλαρώνω μέχρι να φτάσουμε. Ήθελα λίγη ώρα μαζί του μετά από μια δύσκολη μέρα, κι είχα υπολογίσει στην πρότασή του.
Είμαστε και οι δύο 25, μαζί από το 2024. Τον αγαπάω, είναι ο καλύτερός μου φίλος και κάνουμε σχέδια να μείνουμε μαζί για πάντα. Σπάνια αμφιβάλλω για τη σχέση μας. Όποτε συμβαίνει, όμως, συνήθως τον περιμένω ή με έχει στήσει.
Δεν είναι κάτι που εμφανίστηκε στην πορεία. Στο πρώτο μας ραντεβού θα ερχόταν να με πάρει στις εννιά για πρωινό. Ήρθε στις έντεκα. Από την αρχή μού είχε πει ότι έτσι είναι. Το ξέρουν και οι φίλοι του: αν τους πει να βρεθούν στις δύο, μπορεί να τον δουν στις έξι. Ήξερα λοιπόν ότι δεν δίνουμε την ίδια σημασία στη συνέπεια. Δεν είχα καταλάβει πόσο συχνά θα με στενοχωρούσε αυτό.
Εγώ έχω μάθει να είμαι στην ώρα μου. Στη δουλειά ή στη σχολή προτιμώ να φτάνω και λίγο νωρίτερα. Εκείνος μπορεί να μου πει ότι φεύγει, ότι σε είκοσι λεπτά θα είναι εδώ, και τελικά να περάσουν ώρες. Κι όταν τον περιμένω στο σπίτι, δεν φαίνεται να καταλαβαίνει γιατί με ενοχλεί. Αφού είμαι ήδη εκεί και χαλαρώνω, πού είναι το πρόβλημα;
Μα κι εκεί μπορεί να ανυπομονώ να τον δω. Δεν είναι το ίδιο να περνάω τον χρόνο μου όπως θέλω και να περιμένω κάποιον που μου λέει συνέχεια ότι έρχεται. Το ότι δεν έχω βγει από το σπίτι δεν σημαίνει ότι δεν απογοητεύομαι.
Έχω σκεφτεί μήπως δεν νοιάζεται αρκετά για μένα ή δεν σέβεται τον χρόνο μου. Μετά θυμάμαι ότι αργεί παντού, όχι μόνο μαζί μου, και προσπαθώ να μην το παίρνω προσωπικά. Το ότι περιμένουν κι οι φίλοι του, όμως, δεν με παρηγορεί όταν πάλι δεν τηρεί όσα έχουμε κανονίσει.
Έχουμε τσακωθεί πολλές φορές γι’ αυτό. Ζητάει συγγνώμη, αλλά δεν έχω δει πραγματική διάθεση να αλλάξει και το ίδιο πράγμα επαναλαμβάνεται. Κι εγώ δεν ξέρω τι σημαίνει να τον δεχτώ όπως είναι. Να μην υπολογίζω ότι θα έρθει στην ώρα του και να συνεχίζω το πρόγραμμά μου; Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό όταν θέλω να περάσω χρόνο μαζί του. Ή όταν είναι εκείνος που προσφέρεται να έρθει.
