Όταν η συνάδελφός μου άρχισε να μου στέλνει μηνύματα αργά ένα βράδυ και μου πρότεινε να βρεθούμε, κάτι υποψιάστηκα για το πού μπορεί να πήγαινε το πράγμα. Εκείνη ήταν 22, εγώ 37. Και είχα ενθουσιαστεί.
Μέχρι τότε ήμασταν απλώς συνάδελφοι. Τώρα μου πρότεινε να βρεθούμε εκτός δουλειάς, και μάλιστα βράδυ. Ήταν δεκαπέντε χρόνια μικρότερή μου. Το ήξερα, αλλά ήθελα να τη συναντήσω.
Βρεθήκαμε, κάναμε σεξ και πέρασα υπέροχα. Δεν έχω κάποια πιο περίπλοκη εξήγηση. Τη γούσταρα, ήλπιζα ότι η βραδιά θα κατέληγε εκεί και τελικά έτσι έγινε.
Και δεν μείναμε σε εκείνο το βράδυ. Μέσα στην ίδια εβδομάδα βρεθήκαμε χαλαρά δυο φορές, και λίγες μέρες μετά την πρώτη μας συνάντηση ξανακάναμε σεξ. Αρκετά πιο ενδιαφέρουσα εβδομάδα απ’ ό,τι περίμενα να περάσω με συνάδελφο.
Στη δουλειά δεν ξέρει κανείς τίποτα. Για τους υπόλοιπους είμαστε απλώς συνάδελφοι. Κι εγώ αυτό είμαι ακόμα, απλώς τώρα νιώθω λίγο αμήχανα που βρισκόμαστε εκεί. Περάσαμε ωραία εκτός δουλειάς, αλλά την επόμενη φορά που θα βρεθούμε μπορεί να είναι απλώς για δουλειά.
Έχω την εντύπωση ότι εκείνη μπορεί να το έχει ήδη αφήσει πίσω της. Δεν ξέρω αν όντως έτσι είναι ούτε τι θέλει από εδώ και πέρα. Μερικές ωραίες μέρες δεν είναι υπόσχεση για συνέχεια.
Εμένα, πάλι, μου έχει μείνει πολύ καλή ανάμνηση από εκείνη την εβδομάδα. Η αμηχανία στη δουλειά δεν ακυρώνει το πόσο ωραία πέρασα μαζί της. Θα ήθελα να ξαναβρεθούμε εκτός δουλειάς και ελπίζω να μου στείλει πάλι κάποιο βράδυ.
