Σκέφτομαι ένα πολύ απλό ενδεχόμενο: να πιάσω κουβέντα με έναν άντρα στο σούπερ μάρκετ, να ταιριάξουμε στην κουβέντα και να έρθει η στιγμή που θα μπορούσα να τον ρωτήσω αν θέλει να πάμε για μια μπύρα κάποια στιγμή. Η συνάντηση είναι φανταστική. Η αμηχανία, πάλι, μου φαίνεται απολύτως πιθανή.
Στη γενιά μας, υποτίθεται πως την πρώτη κίνηση την έκαναν οι άντρες. Από την άλλη, σήμερα ακούμε συχνά ότι δεν πρέπει να είναι πιεστικοί. Κι έτσι μπορεί να καταλήγουμε όλοι να περιμένουμε ευγενικά να αλλάξει κάτι. Δεν χρειάζεται να βρω την τέλεια ατάκα ούτε να κάνω την πρόσκληση να ακουστεί σαν μεγάλη υπόθεση. Μπορώ απλώς να τον ρωτήσω, με δικά μου λόγια, αν θέλει να πάμε για μια μπύρα.
Κι αν πει όχι; Μπορώ να το δεχτώ χωρίς δράματα, να τελειώσω τα ψώνια μου και να συνεχίσω τη μέρα μου. Μπορεί να απογοητευτώ, αλλά δεν χρειάζεται να γίνει σκηνή στον διάδρομο με τα δημητριακά. Αν υπάρχει ενδιαφέρον και από τους δυο, ωραία. Αν όχι, τουλάχιστον θα έχω γυρίσει σπίτι με τα ψώνια — χωρίς να συγκαλέσω επιτροπή για να εγκρίνει μία απλή ερώτηση.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




