Φιληθήκατε. Πέρασες ωραία. Και αμέσως ο εγκέφαλός σου, αυτός ο ακούραστος υπάλληλος, αναζήτησε το επόμενο θέμα στην ημερήσια διάταξη.
Ο επιμελητής της δισκοθήκης
«Θες να δεις τα CD μου;» ρώτησες. Όχι απαραίτητα κακή ιδέα, αν ενδιαφέρεται κι εκείνη. Το πρόβλημα ήταν ότι, πριν απαντήσει, είχες αρχίσει ήδη να εξηγείς τη διαφορά ανάμεσα στην πρώτη έκδοση και την επανέκδοση. Το φιλί δεν απαιτούσε υποσημειώσεις.
Ο εσωτερικός μεσίτης
«Έχω ωραία θέα από το σπίτι». Ξαφνικά ακουγόσουν σαν να διέθετες διαμέρισμα με αποκλειστική ανάθεση. Μπορούσες απλώς να ρωτήσεις αν ήθελε να συνεχίσετε τη βραδιά και να δεχτείς την απάντηση.
Ο ντοκιμαντερίστας
Πρότεινες μανιτάρια της Παταγονίας. Μπορεί να ήταν εξαιρετικό ντοκιμαντέρ. Μπορεί να ήθελε κι εκείνη να το δει. Δεν υπάρχει παγκόσμιος νόμος που απαγορεύει τη μυκητολογία μετά από ένα φιλί.
Ο υπεύθυνος για τη «σωστή συνέχεια»
Αυτός είναι ο πιο κουραστικός ρόλος: να πιστεύεις ότι, αν δεν κάνεις αμέσως κάτι περισσότερο, χάθηκε η ευκαιρία. Ένα φιλί μπορεί να μείνει φιλί. Μια παύση δεν είναι αποτυχία και μια ερώτηση δεν καταστρέφει υποχρεωτικά τη διάθεση.
Δεν χρειάζεται να μαντέψεις τι περιμένει. Πες τι θα ήθελες, άκου τι θέλει εκείνη και μην θεωρείς δεδομένη τη συνέχεια. Τα CD μπορούν να περιμένουν. Άλλωστε, έχουν ήδη περιμένει αρκετά χρόνια.
