Έχουν περάσει δύο μέρες από τότε που διάβασε το μήνυμά μου για τη σχέση μας. Ακόμα περιμένω απάντηση. Είμαστε πέντε χρόνια μαζί, αλλά τελευταία νιώθω ότι ακόμα και για να μιλήσουμε για όσα μας δυσκολεύουν πρέπει να προσπαθώ μόνη μου.
Είμαι 25 και δεν είναι η πρώτη φορά που το αγόρι μου απομακρύνεται. Από την αρχή υπήρχαν περίοδοι που ήμασταν κοντά και άλλες που τον ένιωθα απόμακρο. Για καιρό κρατιόμουν από τις καλές στιγμές. Όταν περνούσαμε πάλι καλά, έπειθα τον εαυτό μου ότι η απόσταση ήταν προσωρινή. Ότι έτσι είναι οι σχέσεις, με τα πάνω και τα κάτω τους.
Πια δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Έχει πάνω από έναν μήνα να με καλέσει σπίτι του. Μιλάμε με μηνύματα, οπότε δεν μπορώ να πω ότι έχει κόψει την επαφή. Οι κουβέντες μας όμως μένουν στα επιφανειακά. Κάποτε ήξερα τι θέση είχα στη ζωή του. Τώρα τον λέω αγόρι μου και αναρωτιέμαι τι σημαίνει αυτό στην πράξη, αφού περνάμε τόσο λίγο χρόνο μαζί.
Από τη δική μου πλευρά, νιώθω σαν να έχουμε κάτι αόριστο, σαν να είμαστε φίλοι που κάνουν και σεξ, αντί για τη σχέση που νόμιζα ότι είχαμε. Δεν έχουμε συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο· έτσι νιώθω εγώ τελευταία.
Συνήθως εγώ έκανα τη μεγαλύτερη προσπάθεια για να κρατηθούμε μαζί. Κοιτάζοντας πίσω, ντρέπομαι για κάποια από όσα έκανα. Τότε προσπαθούσα να μη χάσω κάτι που ήθελα πολύ. Τώρα αναρωτιέμαι πόσο από αυτό που ονόμαζα σχέση υπήρχε επειδή εγώ δεν σταματούσα να προσπαθώ.
Δεν του ζήτησα να έχει έτοιμη απάντηση σε κάθε δύσκολη κουβέντα. Του είπα ότι, αν χρειάζεται χρόνο να σκεφτεί, ας μου το λέει τουλάχιστον. Αντί γι’ αυτό, μπορεί να μη μιλάει για μέρες. Έτσι δεν μπορούμε να λύσουμε αυτό που με απασχολεί, και στο μεταξύ με βαραίνει κι η σιωπή του. Αυτή τη φορά προσπάθησα να του μιλήσω για το ότι έχει απομακρυνθεί. Αυτό είναι το μήνυμα που έχει αφήσει αναπάντητο.
Έχει αρχίσει όμως να αλλάζει και το πώς νιώθω εγώ. Πονάω, αλλά ταυτόχρονα εκνευρίζομαι και αισθάνομαι ότι απομακρύνομαι κι εγώ. Παλιά περίμενα να ξανάρθουν οι καλές μέρες. Τώρα σκέφτομαι πόσες ευκαιρίες μπορώ ακόμα να δώσω. Του έχω αφήσει περιθώριο να αλλάξει· δεν νιώθω πια ότι μπορώ να συνεχίσω με αυτή την ασυνέπεια.
Μερικές φορές εύχομαι να το τελείωνε εκείνος. Μου περνάει από το μυαλό μήπως περιμένει να χωρίσω εγώ, για να φανώ στο τέλος η κακιά. Δεν ξέρω αν αυτό θέλει. Με κουράζει όμως και μόνο η σκέψη ότι ίσως πρέπει να αναλάβω εγώ ακόμα και τον χωρισμό.
Πέντε χρόνια δεν είναι λίγα. Στενοχωριέμαι για όσα έχω αφήσει στην άκρη για αυτή τη σχέση και σκέφτομαι να φύγω, χωρίς να το έχω κάνει ακόμα. Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα είναι η ζωή μου χωρίς εκείνον, ενώ το μήνυμα για τη ζωή μας μαζί παραμένει αναπάντητο.
