Ξαναδιαβάζω τα παλιά μου ημερολόγια και σκέφτομαι αλλιώς μερικούς άντρες που τότε δεν ήθελα για σχέση. Υπήρχε χημεία μεταξύ μας, το έγραφα κι εγώ. Απλώς εκείνοι ήθελαν σχέση κι εγώ όχι. Τώρα, στα 29 μου, σκέφτομαι μερικούς απ’ αυτούς και αναρωτιέμαι πώς θα τους φαινόταν να λάβουν μήνυμά μου.
Μικρότερη είχα αρκετές προτάσεις για ραντεβού, αλλά την πρώτη μου κανονική σχέση την έκανα στα 24. Πριν από τον πρώην μου είχα πάει με διάφορους ανθρώπους, χωρίς να θέλω να γίνω το κορίτσι κάποιου. Δεν μου έλειπε το ενδιαφέρον από τους άλλους. Εγώ δεν ήθελα αυτό που ήθελαν εκείνοι.
Κάποιοι άντρες περίμεναν πως το σεξ θα εξελισσόταν σε σχέση. Μου έκαναν δώρα, μου πρότειναν συνέχεια να βγούμε, πλήρωναν τα ραντεβού μας. Εγώ ήθελα να περνάμε καλά στο κρεβάτι. Δεν έλεγα ναι σε μια σχέση μόνο και μόνο επειδή ο άλλος προσπαθούσε πολύ.
Τότε μου φαινόταν απλό. Τώρα που ξαναδιαβάζω όσα έγραφα, σκέφτομαι πως ένα ραντεβού που εγώ έβλεπα χαλαρά μπορεί για κάποιον να σήμαινε πολύ περισσότερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κατά βάθος ήθελα δεσμό ούτε ότι χρωστούσα σε κανέναν μια ευκαιρία. Αναρωτιέμαι όμως μήπως με ορισμένους ήμουν πιο ψυχρή απ’ όσο χρειαζόταν.
Με ορισμένους, όχι με όλους. Υπήρχαν κι εκείνοι που επέμεναν υπερβολικά, σε σημείο που η συμπεριφορά τους με ανησυχούσε. Δεν αποφάσισα ξαφνικά ότι αυτό ήταν ρομαντικό. Σκέφτομαι τους υπόλοιπους: αυτούς που μου άρεσαν, με τους οποίους υπήρχε χημεία, αλλά τότε δεν ήθελα να δοκιμάσω κάτι παραπάνω.
Θα ήταν πιο εύκολο να θυμάμαι ότι δεν ταίριαζα με κανέναν τους. Τα ημερολόγια όμως δεν λένε ακριβώς αυτό. Σε κάποιες σελίδες βλέπω λόγους για τους οποίους ίσως άξιζε να είχα δώσει μια ευκαιρία. Σε άλλες θυμάμαι απλώς πολύ καλό σεξ. Κι αυτό μπορεί να με κάνει να θέλω να ξαναμιλήσουμε, χωρίς να σημαίνει ότι χάσαμε κάποιον μεγάλο έρωτα.
Άλλωστε, αν έστελνα σε κάποιον, δεν θα ήταν απαραίτητα για να του προτείνω τη σχέση που τότε δεν ήθελα. Μπορεί να ήθελα μια φιλία ή να ξανακάναμε σεξ. Μόνο που αυτά ίσως να μην ακούγονταν τόσο απλά σε έναν άντρα που κάποτε ήθελε να είμαστε μαζί. Ένα απλό «τι κάνεις;» μπορεί να σήμαινε άλλα για μένα κι άλλα για εκείνον.
Δεν ξέρω πώς με θυμούνται σήμερα. Κάποιος μπορεί να με σκέφτεται όμορφα, κάποιος να έχει πληγωθεί, κάποιος να μη θέλει καμία επαφή. Ή μπορεί να μη με σκέφτονται σχεδόν καθόλου. Εγώ ξαναδιαβάζω τώρα το παρελθόν μου· δεν σημαίνει ότι κάνουν κι εκείνοι το ίδιο.
Οι σελίδες μού θυμίζουν τι ένιωθα τότε, ακόμα κι όσα είχα ξεχάσει. Έχουν μέσα τη χημεία, το σεξ, τις ευκαιρίες που άφησα. Για το αν κάποιος απ’ αυτούς θα ήθελε σήμερα ένα μήνυμά μου, δεν γράφουν τίποτα.
