Είμαι 50 χρονών και ζω στην Αυστραλία. Έκανα σχεδόν εκατό ματς σε τρεις εβδομάδες, αλλά στο πρώτο μήνυμα απάντησαν λιγότεροι από δέκα άντρες.

Τη ρώτησα πόσες σχέσεις είχε κάνει. Εκείνη νόμισε πως ρωτούσα με πόσους έχει πάει. Έχει περάσει μια μέρα και κανείς μας δεν έχει στείλει.

Μετά από επτά χρόνια μαζί, είπα στην αρραβωνιαστικιά μου όσα με βαραίνουν. Ο γάμος πλησιάζει, αλλά νιώθω ανακούφιση όταν σκέφτομαι να χωρίσουμε.

Είχαμε συμφωνήσει σε έναν μικρό γάμο. Εκείνος άλλαξε ημερομηνία, καλεσμένους και δεξίωση χωρίς να με ρωτήσει, επειδή ήξερε ότι θα διαφωνούσα.

Δεν ήθελε να βγούμε ραντεβού και της ζήτησα να μη μιλάμε. Έναν μήνα μετά, είμαστε ακόμη στο ίδιο μάθημα κι εγώ νοσταλγώ τις κουβέντες μας.

Θέλω να ζητήσω από έναν συμφοιτητή μου να βγούμε. Φοβάμαι την απόρριψη, αλλά και το ενδεχόμενο να δεχτεί μόνο επειδή δεν έχει άλλες επιλογές.

Είμαι 28 και νόμιζα ότι ήξερα τι άντρες μου αρέσουν. Μετά βγήκα για φαγητό με έναν πολύ μεγαλύτερό μου.