Ήμασταν μαζί δύο χρόνια. Σε μια δύσκολη περίοδο της υγείας μου έμενα σχεδόν μόνιμα σπίτι του. Ένα απόγευμα τον βρήκα στο κρεβάτι αγκαλιά με άλλη γυναίκα. Δεν υπήρξε έξυπνη ατάκα που να έκανε τη στιγμή ευκολότερη.
Ο χωρισμός είχε και εκκρεμότητες
Ζήτησα πίσω τα ρούχα, τα βιβλία και τα χαρτιά μου. Κάποια δεν βρίσκονταν. Για άλλα άκουγα «δεν θυμάμαι». Η σχέση είχε τελειώσει, αλλά συνέχιζε να μου ζητά διαχείριση αποθήκης.
Έγραψα μια λίστα και κανόνισα να πάω με μια φίλη. Ήθελα η συνάντηση να αφορά την παραλαβή, όχι άλλη μία εκδοχή του ίδιου καβγά. Όσα έλειπαν παρέμειναν πρακτικό ζήτημα προς επίλυση· δεν χρειαζόταν να παραιτηθώ από αυτά για να αποδείξω ότι προχωρούσα.
Τρεις μήνες μετά
Άλλαξα μικρές συνήθειες. Έβλεπα φίλους, έβαζα μουσική που μου άρεσε και ξαναέκανα σχέδια χωρίς να υπολογίζω την παρουσία του. Μερικές μέρες ένιωθα καλύτερα. Άλλες σκεφτόμουν ακόμη τι είχε συμβεί.
Δεν το ονόμασα αναγέννηση. Έμοιαζε περισσότερο με το να βρίσκω ξανά τον ρυθμό μου, χωρίς να χρειάζεται κάθε καλό πρωινό να αποδεικνύει ότι είχα θεραπευτεί.
Δεν όφειλα να τον δεχτώ ξανά στη ζωή μου επειδή κάποτε ήμασταν κοντά. Και δεν όφειλα να βρω αμέσως κάποιον άλλον. Για την ώρα, το να έχω τα κλειδιά μου, τους ανθρώπους μου και λίγη ησυχία ήταν αρκετά συγκεκριμένη πρόοδος.
