Μια ιστορία με… reset κουμπί
Πριν απ’ όλα
Τρία μηνάκια ήταν αρκετά για να αλλάξει το τοπίο. Όχι με δράματα—με καθαρό μάτι. Κάποτε ήμασταν μαζί δύο χρόνια. Στην πιο ζόρικη φάση της υγείας μου έμενα σχεδόν μόνιμα σπίτι του. Και μια μέρα τον πέτυχα αγκαλιά με άλλη στο κρεβάτι. Ξενέρωμα; Ναι. Τέλος κόσμου; Όχι.
Το «μάζεψε τα πράγματά σου»
Ζήτησα πίσω τα πράγματά μου. Τα μισά… άφαντα ή θαμμένα. Μικρότητες, πείσματα, «δεν θυμάμαι». Αντί για κλείσιμο-εξπρές, μπήκα σε φάση ξεσκαρτάρισμα: τι κρατάω, τι αποχαιρετώ, τι δεν αξίζει ούτε τον καφέ μου.
Μίνι σχέδιο δράσης που δούλεψε:
Λίστα με όσα θέλω πίσω (ρούχα, βιβλία, χαρτιά).
Ραντεβού μικρής διάρκειας, με φίλη για παρέα.
Φωτογραφίζω ό,τι παραλαμβάνω. Ό,τι λείπει, το αφήνω να λείπει. Η ηρεμία μου αξίζει περισσότερο.
Η ανατροπή (προς το καλύτερο)
Ναι, πόνεσε. Αλλά ήταν και ξύπνημα. Αντικείμενα χάνονται. Η αυτοεκτίμηση, όμως, όταν την ξαναπιάνεις, δεν την αφήνεις. Από εκείνη τη μέρα έβαλα τρία απλά «ναι»:
Ναι στη φροντίδα μου. Ύπνος, περπάτημα, φίλες, μικρές χαρές.
Ναι σε σπίτια με ανοιχτό φως. Όχι σε μισόλογα και κρυφτούλι.
Ναι σε άνθρωπο που είναι εκεί — όχι μόνο στα εύκολα.
Πώς με ξανανέωσε
Άλλαξα ρούχο, ρυθμό, μουσική. Καθάρισα το σπίτι και το μυαλό. Έκανα χώρο για καινούριες συνήθειες και ήρεμες παρέες. Δεν έψαξα εκδίκηση· έψαξα χαρά. Και τη βρήκα στα μικρά: πρωινό στο μπαλκόνι, λίστα στόχων στο ψυγείο, μια εκδρομή της τελευταίας στιγμής.
Αν σε χτυπήσει κι εσένα το «παρελθόν»
Πάρε μια ανάσα, όχι απόφαση θυμού.
Μάζεψε ό,τι είναι δικό σου, χωρίς κουβέντες-καυγά.
Κράτα ημερομηνίες/μηνύματα μόνο για όσο σε προστατεύουν, όχι για να γυρνάς πίσω.
Γέμισε το πρόγραμμά σου με καλά πράγματα (κίνηση, φίλοι, έργα). Το κενό θέλει φως, όχι ανακύκλωση ιστορίας.
Κλείσιμο με χαμόγελο
Το παρελθόν μπορεί να χτυπήσει την πόρτα. Δεν είσαι υποχρεωμένος/η να το βάλεις μέσα. Άνοιξε μόνο για να πάρεις τα μαθήματα—και προχώρα.
Εγώ; Έκλεισα απαλά εκείνο το κεφάλαιο και ξανακέρδισα τον εαυτό μου. Και ξέρεις τι; Μου πάει πολύ.