Ήμασταν μαζί πέντε χρόνια. Μια επιθυμητή εγκυμοσύνη τελείωσε με αποβολή στον τρίτο μήνα. Η απώλεια μας βρήκε και τους δύο απροετοίμαστους. Εκείνη στράφηκε περισσότερο στη δουλειά. Εγώ προσπαθούσα να γεμίσω τις μέρες μας με εκδρομές, μικρές εκπλήξεις και την επίμονη ιδέα ότι, αν κάναμε αρκετά πράγματα μαζί, θα ξαναβρισκόμασταν.
Ο άνθρωπος που άκουγε
Ένας συνάδελφός της, περίπου είκοσι χρόνια μεγαλύτερος, άρχισε να περνά περισσότερο χρόνο μαζί της. Έκαναν μεσημεριανούς περιπάτους και μιλούσαν. Αυτό από μόνο του δεν ήταν απόδειξη απιστίας. Ένας σύντροφος δεν μπορεί να είναι η μοναδική πηγή στήριξης ενός ανθρώπου.
Αργότερα όμως μου είπε ότι είχε αισθήματα γι’ αυτόν και ότι είχαν φιληθεί. Είδα μηνύματα με μια οικειότητα που δεν ταίριαζε σε όσα μου είχε περιγράψει. Μερικά είχαν σταλεί ενώ βρισκόμασταν μαζί σε ταξίδι. Διάβασα τη φράση «δίδυμες φλόγες» και ένιωσα ότι υπήρχε μια ολόκληρη ιστορία στην οποία εγώ δεν είχα πρόσβαση.
Μια επανεκκίνηση χωρίς όλα τα δεδομένα
Αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε ξανά. Για λίγο η καθημερινότητα φάνηκε πιο ζεστή. Έξι μήνες αργότερα η απόσταση επέστρεψε. Της πρότεινα να χωρίσουμε: δεν ήθελα να συνεχίζουμε μόνο επειδή είχαμε ήδη περάσει τόσα χρόνια μαζί.
Μία εβδομάδα μετά μου είπε ότι η σχέση με τον συνάδελφο είχε προχωρήσει και ότι συναντιούνταν συχνά, και εκτός δουλειάς. Δεν άλλαξε μόνο η εικόνα μου για εκείνη τη μέρα. Άλλαξε και η εικόνα μου για τους προηγούμενους έξι μήνες.
Μάζεψα πράγματα και έφυγα. Τις επόμενες δύο εβδομάδες μου ζητούσε να επιστρέψω. Την αγαπούσα ακόμη. Αυτό δεν σήμαινε ότι μπορούσα να δεχτώ άλλη μια αρχή χωρίς εμπιστοσύνη.
Τι ήταν δικό μας και τι ήταν επιλογή
Το πένθος εξηγούσε μέρος της δυσκολίας μας. Δεν έκανε την απόκρυψη αναπόφευκτη. Το πρόβλημα δεν ήταν ότι μίλησε σε κάποιον άλλον· ήταν ότι παραβιάστηκε η συμφωνία μας και εγώ καλούμουν να αποφασίζω με ελλιπείς πληροφορίες.
Δεν έφυγα για να αποδείξω ότι δεν ένιωθα τίποτα. Έφυγα επειδή ένιωθα πολλά και δεν μπορούσα πια να τα χρησιμοποιώ ως λόγο για να αγνοώ όσα συνέβαιναν.
