Μια ιστορία έρωτα, κούρασης και καθαρής κουβέντας
Τα τότε
Τέλη ’90. Δουλεύαμε νύχτες στην εστίαση: εγώ στην κουζίνα, εκείνη στο μπαρ και στο σερβίρισμα. Μαζί στη ζωή, μαζί και στα ωράρια. Πίστευα πως «το ’χουμε».
Ήρθε μια αποβολή και όλα βάρυναν. Εκείνη έμεινε σπίτι, οι λογαριασμοί ανέβαιναν, κι εγώ έπιασα δεύτερη δουλειά με ταξί. Ένας γνωστός, μεγαλύτερος, βρέθηκε στη ζωή της για παρέα και «στήριξη». Σιγά-σιγά άλλαζε: πιο στημένα ρούχα, ακριβό μακιγιάζ, μικρά μετρητά «από κάτι έξτρα». Έκανα πως δεν βλέπω· ήθελα να κρατήσω τη ρουτίνα όρθια.
Η νύχτα που με ξύπνησε
Σε μια κούρσα, σε «καλή» γειτονιά, μπήκαν δύο καλοντυμένοι με φίλη της. Γέλια, ψίθυροι. Στην πόρτα ενός διαμερίσματος εμφανίστηκε κι εκείνη—ντυμένη έντονα. Από το παράθυρο κατάλαβα ότι είχε μπλέξει σε κάτι εκτός σχέσης. Έφυγα σιωπηλός. Το στομάχι κόμπος.
«Πες μου τι γίνεται»
Το πρωί ήπιαμε καφέ χωρίς κουβέντα. Όταν της είπα τι είδα, λύγισε. Μου εξήγησε πως η φίλη της δουλεύει ως συνοδός και ότι, μέσα στη στεναχώρια και τα οικονομικά, παρασύρθηκε «για λίγα χρήματα». «Δεν τους αγαπάω, είναι μόνο πράξη», είπε.
Για μένα είχε χαθεί το βασικό: η μεταξύ μας εμπιστοσύνη. Δεν ήταν θέμα ηθικολογίας. Ήταν ότι είχα μείνει εκτός, χωρίς να το ξέρω.
Έβαλα τα πράγματά της στην πόρτα. Δεν τσακωθήκαμε. Απλώς το πήρα απόφαση.
Τι κρατάω
Ο πόνος θέλει φως. Μετά τις μεγάλες απώλειες χρειάζεται κουβέντα, φίλοι, ειδικός—όχι μυστικά.
Η εμπιστοσύνη θέλει πράξεις. Μόλις κρυφτεί κάτι σοβαρό, το βλέμμα αλλάζει.
Τα λεφτά δεν ράβουν τις πληγές. Σχέδιο, διαφάνεια και στήριξη ναι· «διπλές ζωές» όχι.
Και το «μένω» και το «φεύγω» είναι δύσκολα. Διαλέγεις εκείνο που σε κρατάει άνθρωπο.
Αν το ζει κάποιος τώρα
Βάλτε στο τραπέζι τρεις λέξεις: χρόνος – χρήματα – τρίτοι. Όλα με παραδείγματα, όχι υπονοούμενα.
Συμφωνήστε μικρά βήματα με ημερομηνίες: «Σε 30/60 μέρες ξαναμιλάμε τι αλλάζει».
Αν υπάρχει τρίτο πρόσωπο ή «παράλληλη ζωή»: σταματάει πρώτα, μετά βλέπετε αν σώζεται κάτι.
Ζήτα βοήθεια νωρίς. Δεν είναι ντροπή να πας σε ειδικό.
Σήμερα
Δεν ψάχνω φταίχτες. Θέλω καθαρές σχέσεις: λόγια που γίνονται πράξεις, ζεστασιά στην πράξη και όχι στα like. Η ζωή προχωρά με πιο ήσυχο μυαλό. Κι αυτό μου αρκεί.