Πίστευα ότι όλα πήγαιναν καλά
Με τον άντρα μου είμαστε μαζί τρία χρόνια. Η σχέση μας έμοιαζε ήρεμη, σταθερή. Δεν είχαμε τσακωμούς της προκοπής, μιλούσαμε για όλα και γενικά ένιωθα ότι είμαστε ομάδα.
Το να μείνω έγκυος ήταν κοινό μας όνειρο. Όταν το μάθαμε, πριν από τρεις μήνες, χαρήκαμε πραγματικά. Μιλούσαμε για βόλτες με καρότσι, μικρά παπουτσάκια, άυπνες νύχτες με μωρό στο σπίτι. Ένιωθα ότι ξεκινάει ένα πολύ ωραίο κεφάλαιο.
Οι μικρές αλλαγές που άρχισα να βλέπω
Κάπου εκεί που η κοιλιά μου άρχισε να φαίνεται, κάτι άρχισε να αλλάζει και σ’ εκείνον.
Μια γειτόνισσα είχε μόλις μετακομίσει στην πολυκατοικία. Τυπικό «γεια σας», τίποτα παραπάνω. Δεν μου πέρασε κάτι από το μυαλό τότε.
Πριν από περίπου έναν μήνα όμως, ο άντρας μου άρχισε να γυρίζει πιο αργά, να χάνει κλήσεις, να είναι πιο απόμακρος. Εγώ το απέδιδα στο άγχος της δουλειάς. Δεν ήθελα να τα κάνω όλα “θέμα”, ειδικά τώρα που ήμουν έγκυος.
Μια μυρωδιά και ένα κινητό
Ένα βράδυ, γύρισε σπίτι και μύριζε μια κολόνια που δεν είχα ξαναδεί πάνω του. Όχι δική μου, όχι κάτι γνώριμο. Με ενόχλησε και σωματικά (λόγω εγκυμοσύνης) και ψυχολογικά.
Όσο εκείνος ήταν στο ντους, έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάει το σακάκι του και μετά το κινητό του. Ήξερα ότι δεν είναι ό,τι πιο σωστό, αλλά ήμουν ήδη γεμάτη απορίες.
Στο κινητό βρήκα πολλά μηνύματα με τη γειτόνισσα. Ήταν φλερτ, φωτογραφίες, λόγια που δεν χωράνε σε σχέση όπου ο άλλος περιμένει παιδί από εσένα. Δεν ήταν απλά «χαλαρή κουβέντα».
Πώς νιώθω τώρα που το ξέρω
Τώρα που γράφω αυτό το κείμενο, είμαι έγκυος, λίγο φοβισμένη και αρκετά μπερδεμένη. Δεν είναι εύκολο να διαχειριστείς κάτι τέτοιο όταν έχεις ήδη ένα μωρό στην κοιλιά σου.
Από τη μία, θυμώνω. Από την άλλη, θέλω να προστατεύσω πρώτα τον εαυτό μου και το παιδί. Δεν θέλω να πάρω αποφάσεις μόνο πάνω στην ένταση της στιγμής.
Τι προσπαθώ να κάνω για να σταθώ στα πόδια μου
Αντί να το γυρίσω σε τσακωμούς ή σε «έλεγχο» 24/7, προσπαθώ να το δω πρακτικά:
- Μιλάω με 1–2 δικούς μου ανθρώπους που εμπιστεύομαι, για να μην τα κρατάω όλα μέσα μου.
- Σκέφτομαι ήρεμα τι μπορώ να δεχτώ και τι όχι σε μια σχέση, ειδικά τώρα που μπαίνει και ένα παιδί στη μέση.
- Αν χρειαστεί, θα μιλήσω και με κάποιον ειδικό (σύμβουλο/ψυχολόγο) για να μη βασιστώ μόνο στο “ό,τι μου βγει”.
Αν αποφασίσουμε να μιλήσουμε σοβαρά
Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα χρειαστεί να καθίσουμε κάτω και να κάνουμε μια καθαρή κουβέντα. Όχι με φωνές, αλλά με ξεκάθαρα πράγματα:
- Τι συνέβη.
- Πώς με επηρέασε, ειδικά τώρα που είμαι έγκυος.
- Τι θα πρέπει να αλλάξει για να υπάρχει ξανά ασφάλεια στη σχέση.
Από εκεί και πέρα, θα δω αν υπάρχει έδαφος να συνεχίσουμε ή αν είναι πιο υγιές να προχωρήσει ο καθένας όπως μπορεί.
Ζητώντας στήριξη χωρίς ντροπή
Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι δεν χρειάζεται να τα βγάλω πέρα «ηρωικά» και μόνη μου. Χρειάζομαι στήριξη – από φίλους, οικογένεια ή ανθρώπους που έχουν περάσει κάτι παρόμοιο και κατάφεραν να σταθούν ξανά.
Το πιο σημαντικό για μένα αυτή τη στιγμή είναι:
- να μείνω όσο γίνεται ψύχραιμη για χάρη του μωρού,
- να μην υποτιμάω αυτά που νιώθω,
- να θυμάμαι ότι ό,τι έγινε, δεν λέει τίποτα για την αξία μου σαν άνθρωπο ή σαν μαμά.
Ένα βήμα τη φορά
Δεν έχω όλες τις απαντήσεις. Δεν ξέρω ακόμα αν ο γάμος μου θα σωθεί ή όχι.
Ξέρω όμως ότι μπορώ να πηγαίνω ένα βήμα τη φορά: να ζητήσω βοήθεια, να βάλω όρια και να φροντίζω όσο μπορώ τον εαυτό μου και το παιδί μου. Τα υπόλοιπα θα φανούν στην πορεία.