Τον πρώτο μήνα που βγαίναμε, είδα ένα μήνυμα που είχε στείλει σε άλλη γυναίκα. Της έγραφε ότι την αγαπάει. Όταν τον ρώτησα, μου είπε πως ήταν η πρώην του και πως, από τη δική του πλευρά, αυτά τα λόγια δεν σήμαιναν και πολλά. Συνέχισα να τον βλέπω.
Ήμουν 21 και είχα μετακομίσει πριν από πέντε μήνες σε μια καινούργια πόλη για πρακτική άσκηση. Εκείνος ήταν 26. Του είχα δώσει το τηλέφωνό μου στο εστιατόριο όπου δούλευε και έμενε ακριβώς απέναντί μου. Αρχίσαμε να βρισκόμαστε στις 6 Αυγούστου. Μέσα στις επόμενες δέκα εβδομάδες, η κοινωνική μου ζωή περιστρεφόταν κυρίως γύρω του.
Κάναμε σεξ, μέναμε αγκαλιά, μιλούσαμε για όσα μας απασχολούσαν και κάναμε σχέδια. Στις δύσκολες μέρες μου ήταν εκεί. Μου έλεγε πως ήμουν όμορφη, πως του άρεσαν οι συζητήσεις μας, πως δεν είχε κακομάθει ποτέ καμία τόσο πολύ. Το είχαμε παραδεχτεί και οι δύο: φερόμασταν σαν ζευγάρι. Αυτά ζούσα μαζί του, παρόλο που η εξήγηση για την πρώην του δεν με είχε καθησυχάσει.
Περίπου έναν μήνα αργότερα, εκείνη τον πήρε τηλέφωνο ενώ ήμασταν ξαπλωμένοι στο κρεβάτι. Μου έδειξε την κλήση. Το ίδιο βράδυ μού είπε ότι είχε κάποιες εκκρεμότητες στην πατρίδα του και χρειαζόταν τη βοήθειά της. Του είπα πως δεν του ζητούσα δέσμευση, αλλά ήθελα να σταματήσει να μιλάει μαζί της. Μου απάντησε ότι το έβρισκε απόλυτα δίκαιο.
Μια εβδομάδα μετά, όσο κοιμόταν στο κρεβάτι μου, έψαξα το κινητό του. Δεν τον εμπιστευόμουν πια και παραβίασα την ιδιωτικότητά του. Το ήξερα τότε και δεν είμαι περήφανη γι’ αυτό.
Βρήκα κλήσεις που κρατούσαν μια ώρα, κι άλλα «σ’ αγαπώ», μηνύματα με σεξουαλικό περιεχόμενο. Εκείνη ήξερε για μένα. Τον είχε ρωτήσει αν ήμουν πιο όμορφη από εκείνη και της είχε απαντήσει πως όχι, εκείνη ήταν η ομορφότερη στον κόσμο. Εγώ προσπαθούσα να καταλάβω τι συνέβαινε με την «πρώην». Εκείνη συζητούσε μαζί του για μένα.
Στα μηνύματά της φαινόταν αγχωμένη και αναστατωμένη. Του παραπονιόταν πως δεν είχε πάει να τη δει στα τρία τελευταία γενέθλιά της. Είχαν και κοινό λογαριασμό στο Instagram. Την πρώτη φορά που τον είχα ρωτήσει, είχε αναφέρει ότι της είχε πει πως μπορούσε κι εκείνη να βγαίνει με άλλους. Ίσως είχαν κάποια χαλαρή σχέση από απόσταση. Ακόμα δεν ξέρω πώς την όριζαν. Σε μένα, πάντως, δεν την είχε παρουσιάσει έτσι, και η επικοινωνία που είχε συμφωνήσει να κόψει συνεχιζόταν.
Στις 18 Οκτωβρίου, σε μια βόλτα, του είπα να το τελειώσουμε. Δεν ήταν δίκαιο να είναι μαζί μου χωρίς να μου έχει πει όλη την ιστορία. Μου είπε ότι είχα δίκιο και ότι σεβόταν όποια απόφαση κι αν έπαιρνα. Έδειχνε στενοχωρημένος, αλλά δεν εξήγησε τίποτα ούτε διόρθωσε κάτι απ’ όσα είπα.
Αυτό το είχα ξαναζήσει μαζί του: συμφωνούσε μαζί μου κι εγώ πάλι δεν μάθαινα τη δική του πλευρά. Δεν ήξερα αν μου έλεγε ψέματα συνειδητά ή αν ήταν μπερδεμένος και απέφευγε τη δύσκολη κουβέντα.
Έχουν περάσει δύο μέρες. Είμαι θυμωμένη και μου λείπει, κυρίως τα βράδια και μόλις ξυπνάω. Είναι η πρώτη φορά που ζω μια τέτοια σχέση, σε μια πόλη όπου είμαι ακόμα σχεδόν μόνη. Εγώ το τελείωσα, κι όμως πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν αντέδρασα υπερβολικά.
