Για να πλησιάσω μια γυναίκα σε εστιατόριο χρειάστηκα σαφώς περισσότερο θάρρος απ’ όσο για να παραγγείλω. Μέχρι να τη ρωτήσω αν είναι ελεύθερη, η καρδιά μου είχε πιάσει υπερωρίες. Είπα να ξεκαθαρίσω τουλάχιστον αυτό πριν προλάβω να γίνω περισσότερο ρεζίλι.
Μου είπε πως ήταν. Και, ακόμα καλύτερα, φαινόταν να χαίρεται που πιάσαμε κουβέντα. Μιλήσαμε λίγο, μου έδωσε το τηλέφωνό της και, για μερικά υπέροχα λεπτά, όλα πήγαιναν ανέλπιστα καλά. Της είπα ότι θα της έστελνα αργότερα και μου απάντησε ότι θα το περίμενε με χαρά. Αρκετά ενθαρρυντικό, θα έλεγε κανείς. Δύσκολα το μεταφράζεις ως «μη μου ξαναμιλήσεις ποτέ», αν και μάλλον έχω ακόμα κενά στο μάθημα.
Λίγες ώρες μετά, της έστειλα κάτι απλό: ότι χάρηκα που γνωριστήκαμε και τι σχέδια είχε για την υπόλοιπη μέρα. Ούτε εξυπνάδες ούτε κάποιο μακροσκελές μήνυμα που ήθελε συμβούλιο για να απαντηθεί. Ήθελα απλώς να συνεχίσουμε την κουβέντα και να μάθω κάτι παραπάνω γι’ αυτήν, πέρα από το ότι ήταν ελεύθερη και μπορούσε να με κάνει να ξεχάσω πώς φέρονται οι άνθρωποι στα εστιατόρια.
Αυτό έγινε πριν από δυο μέρες. Η ερώτηση για το υπόλοιπο της μέρας έχει πλέον λήξει. Το μήνυμα, πάντως, παραμένει αναπάντητο.
Κολλάω κυρίως στο πόσο ζεστή ήταν από κοντά. Άλλο να μου δώσει απλώς τον αριθμό της κι άλλο να μου πει ότι περιμένει να της γράψω. Νόμιζα πως είχαμε συνεννοηθεί για τα βασικά: εγώ θα έστελνα, εκείνη θα το λάμβανε και, ιδανικά, κάποια στιγμή θα ταξίδευε κι ένα μήνυμα προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Δεν ξέρω τι μεσολάβησε. Μπορεί να της έτυχε κάτι. Μπορεί να το ξανασκέφτηκε ή να της πέρασε το ενδιαφέρον. Έχω μία ευχάριστη γνωριμία και ένα μήνυμα χωρίς απάντηση, δηλαδή ελάχιστα στοιχεία για τόσες ώρες εσωτερικής έρευνας. Κι όμως, γυρίζω συνέχεια στην ίδια κουβέντα, προσπαθώντας να καταλάβω αν μου ξέφυγε κάτι.
Τώρα σκέφτομαι να στείλω άλλη μία φορά, αλλά αναρωτιέμαι μήπως η σιωπή αρκεί από μόνη της. Στέλνω ένα δεύτερο μήνυμα ή αφήνω εκείνη την ωραία κουβέντα στο εστιατόριο να μείνει απλώς μια ωραία κουβέντα;
