Είμαι μόνη εδώ και πέντε χρόνια και ξαναβρίσκομαι στο ίδιο μοτίβο. Αρχίζω να βγαίνω με κάποιον, το πάμε αργά και κάνουμε σεξ μετά από τέσσερα ή πέντε ραντεβού. Κάποια στιγμή μετά, εκείνος σταματά να απαντά.
Δεν μπορώ να μην ξαναφέρνω στο μυαλό μου τα ραντεβού, ψάχνοντας τι μπορεί να μου διέφυγε. Δεν θεωρώ ότι είμαι κακή στο σεξ, και δύσκολα μπορώ να πω πως αυτό εξηγεί την εξαφάνισή τους: εκείνοι τελειώνουν, εγώ όχι. Αν πρέπει κάποιος να αναρωτηθεί πώς τα πήγε, μάλλον δεν είμαι εγώ.
Αυτό που με μπερδεύει περισσότερο είναι ότι για τέσσερα ή πέντε ραντεβού μιλούν σαν να θέλουν κάτι μακροχρόνιο και μετά χάνονται, αφού κάνουμε σεξ. Αν θέλουν μόνο σεξ, γιατί δεν προτιμούν γυναίκες που νιώθουν πιο άνετα να κάνουν σεξ νωρίτερα; Πολλές φίλες μου το κάνουν από το πρώτο ραντεβού. Ξέρω πως η σύγκριση δεν βοηθά, αλλά δύσκολα δεν την κάνω.
Κι ύστερα το μυαλό μου πηγαίνει στην πιο προσωπική εξήγηση: μήπως είμαι αποκρουστική γυμνή; Δεν μπορώ να ξέρω τι σκέφτεται κάποιος επειδή εξαφανίστηκε, αλλά η σιωπή του και πάλι με κάνει να νιώθω ανασφάλεια.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




