Πριν από λίγες εβδομάδες, στη διάρκεια της παγκόσμιας διακοπής λειτουργίας της Microsoft, η δουλειά σταμάτησε για λίγο. Αστειεύτηκα στη γυναίκα μου ότι θα μπορούσαμε να πάμε στο κρεβάτι. Δεν απάντησε, οπότε το ξαναείπα, μήπως δεν με είχε ακούσει. Εκνευρίστηκε και με είπε πρήχτη για σεξ.
Με πείραξε. Ήταν πρόταση, όχι απαίτηση, αλλά δεν το συνέχισα. Μετά αποφάσισα να σταματήσω για λίγο να παίρνω πρωτοβουλία. Ήθελα να της δώσω χώρο, αλλά δεν ήθελα και να ακούσω ξανά ότι την πρήζω. Έπαψα να ζητάω τρυφερότητα και να την αγγίζω έτσι απλά, όταν περνούσα δίπλα της στην κουζίνα.
Σήμερα ήμουν σκυμμένος και άδειαζα το καλάθι με τα άπλυτα. Η γυναίκα μου στεκόταν ανάμεσα σε μένα και το πλυντήριο και με ρώτησε: «Δεν θα εκμεταλλευτείς την ευκαιρία να μου πιάσεις τον πισινό;»
Με αιφνιδίασε. Ίσως είχε προσέξει ότι είχα κάνει πίσω και ήθελε λίγη προσοχή· ίσως απλώς με πείραζε. Θα μπορούσα, βέβαια, να της πιάσω τον πισινό και μάλλον θα χαιρόταν. Το δύσκολο είναι ότι εξακολουθώ να τη βρίσκω ελκυστική και δεν περιμένω κάθε τρυφερή κίνηση να καταλήγει στο σεξ. Θα ήθελα απλώς να κάνει κι εκείνη καμιά φορά μια κίνηση προς το μέρος μου — έστω να μου πιάσει τον πισινό πού και πού. Τον τελευταίο καιρό, η τρυφερότητα μοιάζει να πηγαίνει μόνο προς τη μία κατεύθυνση.
Να δεχτώ το άνοιγμα και να χαρώ τη στιγμή, αφήνοντας για άλλη ώρα να της πω τι με ενοχλεί; Ή να της πω εκείνη την ώρα ότι θέλω κι εγώ να νιώθω πως με θέλει; Δεν θέλω να μετατρέψω ένα παιχνιδιάρικο κάλεσμα σε λογαριασμό του ποιος έδωσε τι, αλλά ούτε και να προσποιούμαι ότι δεν με πειράζει αυτή η μονόπλευρη κατάσταση.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




