Μετά το μάθημα των καλλιτεχνικών κατάλαβα ότι είχα ξεχάσει το παγούρι μου και γύρισα να το πάρω. Τότε είδα την κοπέλα που μου αρέσει να μιλάει με μερικές συμμαθήτριές της για τα αγόρια της τάξης που βρίσκουν χαριτωμένα. Κρύφτηκα για να ακούσω μήπως έλεγαν κάτι για μένα. Δεν νομίζω να με είδαν — αν και η κρυψώνα δεν ήταν και η πιο περήφανη στιγμή μου.
Και τότε την άκουσα να λέει, προφέροντας λάθος το όνομά μου, ότι με βρίσκει κάπως χαριτωμένο. Είχα ήδη χαρεί, ώσπου μια άλλη κοπέλα τη ρώτησε γιατί, λέγοντας πως θα μπορούσε να βρει πολύ καλύτερο. Με πείραξε. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου το πιο όμορφο αγόρι της τάξης, ενώ εκείνη μου φαίνεται η πιο όμορφη κοπέλα στον κόσμο.
Η κοπέλα που μου αρέσει, όμως, με υπερασπίστηκε. Είπε ότι εξακολουθεί να με βρίσκει όμορφο, ότι η ομορφιά είναι υποκειμενική και ότι σημασία έχει περισσότερο ο χαρακτήρας. Εκείνη τη στιγμή ξαναπήρα τα πάνω μου. Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει πως της αρέσω στ’ αλήθεια, αλλά ήταν δύσκολο να μη χαρώ.
Όταν άκουσα τις κοπέλες να μαζεύουν τα πράγματά τους, έφυγα γρήγορα για να μη με δουν. Το παγούρι μπορούσε να περιμένει.
Αργότερα, στην τάξη, ήρθε και μου το έδωσε. Δεν είχε γραμμένο πάνω το όνομά μου, οπότε δεν έχω ιδέα πώς κατάλαβε ότι ήταν δικό μου. Τώρα αναρωτιέμαι μήπως έχω τελικά κάποια ελπίδα.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




