Έχω μια σχέση κυριαρχίας και υποταγής από απόσταση με μια γυναίκα που μένει με τον σύζυγό της. Είμαστε όλοι ενήλικοι και όλοι γνωρίζουν τη συμφωνία μας. Εκείνος νιώθει άνετα με αυτό και του αρέσει που επικοινωνούμε. Έχουμε μιλήσει ανοιχτά και οι τρεις για τη δυναμική μεταξύ μας.
Αυτό που προσπαθώ να βρω είναι μια δομή που να λειτουργεί από μακριά. Δεν ψάχνω λίστα με πράγματα να της αναθέτω. Με ενδιαφέρει πώς βρίσκει κανείς έναν ρυθμό: πόσο συχνά αναθέτει κάτι, πόσο απαιτητικό είναι και πώς εξελίσσεται όλο αυτό με τον χρόνο.
Εκείνη θέλει ο υποτακτικός της ρόλος να έχει θέση στην καθημερινότητά της, ακόμα κι όταν βρίσκεται στο σπίτι με τον άντρα της. Αυτό είναι σημαντικό για τη σχέση που χτίζουμε. Θέλω να αισθάνεται την παρουσία μου, αλλά να υπάρχει χώρος και για τη δική τους κοινή ζωή, μαζί με τις συνηθισμένες υποχρεώσεις του σπιτιού.
Ο σύζυγός της δεν το αποδέχεται απλώς με κάποια επιφύλαξη. Του αρέσει ενεργά αυτή η δυναμική, ακόμα και όταν όσα της αναθέτω εκφράζουν τη συναινετική αίσθησή της ότι μου ανήκει μέσα στον υποτακτικό της ρόλο. Είναι κάτι που έχουμε συζητήσει όλοι μαζί και το θέλουμε.
Παρ’ όλη αυτή την κοινή διάθεση, δεν θέλω να καταλήξουμε να τσεκάρουμε κουτάκια. Αναρωτιέμαι τι δίνει συνέχεια και νόημα σε όσα κάνουμε όταν δεν είμαστε στον ίδιο χώρο. Πώς προχωράει μια τέτοια σχέση χωρίς απλώς να προσθέτεις κι άλλες υποχρεώσεις; Τι κρατάει μια καθημερινή συνήθεια δεμένη με τη μεταξύ μας επαφή;
Με απασχολεί και το πώς συνεχίζεται η επικοινωνία με τον καιρό, αφού υπάρχει και ο σύντροφος που μοιράζεται το σπίτι της. Έχουμε πει ανοιχτά τι θέλουμε, αλλά πώς διατηρούν και οι τρεις την άνεση να πουν ότι κάτι λειτουργεί, χρειάζεται αλλαγή ή δεν τους ταιριάζει πια;
Η διάθεση υπάρχει ήδη. Το ζητούμενο είναι να βρούμε πώς θα πάρει μορφή στην καθημερινότητα και πώς θα συνεχίσουμε να τη συζητάμε και να την προσαρμόζουμε μαζί. Αν έχετε ζήσει κάτι παρόμοιο, πώς ήταν στην πράξη η οργάνωσή του;
