Μερικές φορές η κοπέλα μου παρκάρει έξω από το σπίτι μου και μένει στο αυτοκίνητο μισή ώρα, καμιά φορά και μία ολόκληρη, πριν μου στείλει ότι έφτασε. Μόνο που εγώ το ξέρω ήδη. Έχω τα παράθυρα ανοιχτά και ακούω το αυτοκίνητό της.
Είμαι 30 κι εκείνη 25. Έρχεται για να με δει, αλλά ανάμεσα στο παρκάρισμα και στην ώρα που μπαίνει στο σπίτι υπάρχει αυτό το κενό που δεν μπορώ να καταλάβω. Εγώ την περιμένω μέσα, εκείνη βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά, κι όμως η επίσκεψη δεν έχει αρχίσει ακόμα.
Όταν παρκάρει απέναντι, τη βλέπω κάποιες φορές να ασχολείται με το κινητό της. Άλλες βάζει το χέρι στο πρόσωπο ή κουνάει το κεφάλι. Δεν δείχνει χαρούμενη. Βλέπω τις κινήσεις της, αλλά δεν ξέρω τι έχει προηγηθεί ούτε τι σκέφτεται. Εκεί κολλάω: βλέπω ότι δεν είναι καλά, αλλά δεν ξέρω γιατί.
Αν τη ρωτήσω γιατί άργησε, μου λέει ότι είχε κίνηση ή δίνει κάποια άλλη εξήγηση. Η κίνηση εξηγεί γιατί καθυστέρησε στον δρόμο. Όχι γιατί έμεινε τόση ώρα στο αυτοκίνητο αφού είχε φτάσει. Έτσι, αυτό που με απασχολεί μένει αναπάντητο.
Δεν πιστεύω ότι με απατά. Δεν προσπαθώ να μαντέψω με ποιον μιλάει στο κινητό. Με ενοχλεί περισσότερο η σκέψη ότι ίσως χρειάζεται να προετοιμαστεί για να μπει να με δει. Δεν ξέρω αν ισχύει. Αλλά είναι δύσκολο να μη μου περάσει από το μυαλό όταν ο άνθρωπος που θέλω να δω βρίσκεται ήδη έξω από το σπίτι μου και δεν έρχεται μέσα.
Μπορεί να τελειώνει μια συζήτηση, να είχε δύσκολη μέρα ή να θέλει απλώς λίγη ώρα μόνη της πριν βρεθεί με κόσμο. Μπορεί πάλι να την απασχολεί κάτι μεταξύ μας. Δεν έχω επιβεβαίωση για τίποτα από αυτά· από μια κίνηση του κεφαλιού δεν μπορώ να βγάλω άκρη.
Όταν τελικά μπαίνει, νιώθω μια ένταση ανάμεσά μας. Έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ εκείνα τα πρώτα λεπτά· δεν είναι κάτι που μου έχει εξηγήσει η ίδια. Αργότερα όμως αλλάζει διάθεση και δείχνει μια χαρά. Δεν περνάμε όλη την επίσκεψη έτσι.
Γι’ αυτό δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Η διάθεσή της αργότερα δεν σβήνει την αμηχανία της αρχής. Αλλά ούτε η αναμονή στο αυτοκίνητο περιγράφει όλη την ώρα που περνάμε μαζί.
Θέλω να καταλάβω αν χρειάζεται λίγο χρόνο για τον εαυτό της ή αν δυσκολεύεται να μπει στο σπίτι του αγοριού της. Εγώ, από μέσα, δεν μπορώ να ξεχωρίσω το ένα από το άλλο. Το μήνυμα λέει ότι έφτασε. Αλλά έχει φτάσει εδώ και ώρα.
