Είμαι 22 και υπάρχει ένα μοτίβο στις σχέσεις και στα ραντεβού μου που δεν μπορώ να εξηγήσω: κάθε άντρας με τον οποίο έχω κάνει σχέση, αλλά και κάθε άντρας που μου έχει ζητήσει να βγούμε, έχει αποδειχτεί υποτακτικός. Δεν έχω τίποτα εναντίον των προτιμήσεων κανενός· απλώς δεν θέλω να παίρνω τον κυριαρχικό ρόλο. Δεν μου βγαίνει και δεν αισθάνομαι άνετα μ’ αυτόν.
Το παράξενο είναι πως αρκετοί μου λένε τι τους αρέσει χωρίς να ρωτήσουν πρώτα τι αρέσει σ’ εμένα, σαν να θεωρούν δεδομένο ότι θέλω κι εγώ να κυριαρχώ. Ένας, μάλιστα, μου ζήτησε να γίνω πιο κυριαρχική την ώρα που φιλιόμασταν. Εμένα, πάντως, αυτό με ξενέρωσε.
Δεν καταλαβαίνω τι μπορεί να τους δίνει αυτή την εντύπωση. Ντύνομαι θηλυκά και βάφομαι διακριτικά. Είμαι λίγο ψηλότερη από τον μέσο όρο των γυναικών στη χώρα μου, αλλά αρκετά πιο κοντή από τον μέσο άντρα. Οι άντρες με τους οποίους έχω βγει είχαν ύψος από περίπου 1,47 μέχρι και πάνω από 1,83, οπότε το ύψος μάλλον δεν είναι το μυστικό.
Είμαι ντροπαλή, αν και καμιά φορά μιλάω λίγο πιο δυνατά, και αρκετοί από αυτούς έχουν πει ότι δείχνω συνεσταλμένη ή αγχωμένη. Δεν ξέρω αν απλώς περισσότεροι άντρες νιώθουν πλέον άνετα να μιλούν ανοιχτά για τις προτιμήσεις τους, αν τυχαίνει να γνωρίζω έναν συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου ή αν δίνω άθελά μου κάποιο σήμα. Εσείς οι υποτακτικοί άντρες, τι σας κάνει να θεωρείτε ότι μια γυναίκα είναι κυριαρχική;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




