Δεν παντρεύτηκα για δοκιμή. Το διευκρινίζω επειδή, εκ των υστέρων, η διάρκεια δημιουργούσε αυτή την εντύπωση. Είχα σοβαρές προθέσεις, μια αξιοπρεπή δουλειά και την αυτοπεποίθηση ότι αυτά συνιστούσαν ολοκληρωμένο σχέδιο γάμου.
Ύστερα εμφανίστηκε τρίτο πρόσωπο. Η συμφωνία μας ήταν για δύο και δεν θυμόμουν να είχαμε συζητήσει τροποποίηση.
Το τέλος και οι εξηγήσεις
Χωρίσαμε σχετικά γρήγορα. Η διαδικασία δεν είχε τη διάρκεια που περίμενα, αλλά η αμηχανία έβρισκε τρόπο να παρατείνεται: σε γνωστούς που ρωτούσαν πώς πάει ο έγγαμος βίος, σε προσκλήσεις που έφταναν ακόμη και για τους δύο, στο «μα καλά, τόσο σύντομα;».
Δεν είχα καλή απάντηση στην τελευταία ερώτηση. Το «θα περιμέναμε περισσότερο για να δείχνει πιο σοβαρό» δεν φαινόταν ιδιαίτερα πρακτικό.
Το αστείο ήρθε αργότερα
Στην αρχή δεν το αντιμετώπιζα σαν μάθημα αυτογνωσίας. Ήμουν πληγωμένος και ντρεπόμουν που κάτι στο οποίο είχα πιστέψει τελείωσε τόσο γρήγορα. Το χιούμορ ήρθε όταν έπαψα να θεωρώ τη διάρκεια του γάμου μου δημόσιο διαγώνισμα ενηλικίωσης.
Δεν έγιναν όλα ωραία επειδή βρήκα έναν αστείο τρόπο να τα περιγράφω. Απλώς μπορούσα πια να τα περιγράφω χωρίς να αισθάνομαι ότι έπρεπε να απολογηθώ για κάθε μήνα που έλειπε.
Ο γάμος δεν ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν. Εγώ, ευτυχώς, δεν ήμουν η σειρά.
