Πρόλογος
Οι «πρώτες» σχέσεις έχουν το δικό τους άρωμα: καρδιοχτύπια, μαθήματα, μικρές και μεγάλες ανατροπές. Στη δική μου περίπτωση, η πρώτη μου σοβαρή απόπειρα ενηλικίωσης έμοιαζε με προϊόν επίδειξης — καλό για να δεις πώς δουλεύει, όχι για να το κρατήσεις μια ζωή.
Η ανατροπή: μπήκε τρίτο πρόσωπο
Γονάτισα μπροστά σε αυτό που νόμιζα πως είναι αγάπη. Κι ύστερα, σαν από σήμα άνευ προειδοποίησης, μπήκε τρίτο πρόσωπο στη μέση.
Εκεί κατάλαβα πως η «συμφωνία για δύο» είχε γίνει μονόπλευρα «τριάδα». Κι αναρωτήθηκα: υπάρχει επιστροφή για το «μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος», όταν στην πράξη σημαίνει «μέχρι να εμφανιστεί νεότερη έκδοση»;
Ναι, ήμουν νέος, συμπαθητικός (το επιβεβαίωνε και η μάνα μου) και είχα μια δουλειά που με κρατούσε αξιοπρεπώς. Η ουσία όμως ήταν μία: δεν είχαμε παιδιά — και, ειλικρινά, κανείς δεν χρειαζόταν αυτό το σίκουελ.
Το χρονικό του χωρισμού
Χωρίσαμε γρήγορα, σαν τσιρότο που το τραβάς μονοκόμματα. Δεν υπήρξαν μάχες για επιμέλειες, ούτε παζάρια για το ποιος θα πάρει το σκυλί. Περισσότερο έμοιαζε με σειρά που δεν πήρε δεύτερη σεζόν.
Η αμηχανία ήταν πώς εξηγείς στους γύρω σου ότι το «για πάντα» κράτησε λιγότερο κι από εγγύηση πλυντηρίου.
Τι κράτησα
Γυρνώντας πίσω, βλέπω πως δεν ήταν τραγωδία· ήταν εισαγωγή. Ένα «πακέτο εκκίνησης» σχέσεων, με τα βασικά λάθη μέσα στη συσκευασία.
Όταν μπαίνει τρίτο πρόσωπο, πονάει. Αλλά δεν τελειώνει ο κόσμος.
Η αλήθεια, όσο κι αν τσούζει, σε ξεμπλοκάρει.
Η αξιοπρέπεια είναι πυξίδα: δεν κάνει φασαρία, σε βγάζει όμως στην έξοδο.
Το πρώτο χειρόγραφο σπάνια είναι το τελικό βιβλίο.
Επίλογος
Ο πρώτος μου γάμος μπορεί να μη «γράφτηκε» στην ιστορία, έγραψε όμως σενάριο. Με ανατροπή, τρίτο πρόσωπο και ένα γερό μάθημα αυτογνωσίας.
Κι όπως στις καλές κωμωδίες σχέσεων, το γέλιο στο τέλος δεν είναι εις βάρος σου — είναι μαζί σου. Γιατί όταν καταλαβαίνεις ποιος είσαι και τι ζητάς, τότε αρχίζει η αληθινή ιστορία.
