Πριν από λίγο καιρό έκανα παρατήρηση σε μια φίλη για κάτι που είπε σχετικά με το πώς τα φτιάξαμε με την κοπέλα μου. Ήλπιζα ότι έτσι θα σταματούσε επιτέλους αυτή η κουβέντα. Εκείνη όμως ένιωσε άβολα, το συζήτησε με άλλους φίλους και τελικά άρχισαν να το αναφέρουν ακόμα περισσότεροι. Πήγα να κλείσω ένα θέμα και βρέθηκαν κι άλλοι να το συζητούν.
Είμαστε και οι δύο 22 και είμαστε μαζί δέκα μήνες. Πριν τα φτιάξουμε, της άρεσα. Ένα βράδυ που είχε πιει, μου το είπε. Εγώ τότε έλεγα στους άλλους ότι δεν μου άρεσε, ενώ κι εμένα μου άρεσε. Φοβόμουν να το παραδεχτώ. Δεν έχω κάποια καλύτερη δικαιολογία, ούτε ήταν δίκαιο να εκτεθεί εκείνη επειδή εγώ δεν τολμούσα να πω τι ένιωθα.
Καταλαβαίνω γιατί αυτό ενόχλησε τους φίλους μας. Απ’ έξω φαινόταν ότι εκείνη είχε ανοίξει την καρδιά της σε κάποιον που δεν ενδιαφερόταν. Δεν ζητάω να θυμούνται εκείνη τη βραδιά σαν κάτι υπέροχο και ρομαντικό. Εγώ φέρθηκα άσχημα και δεν θέλω να το ωραιοποιήσω, σαν να μην είχε κανέναν λόγο εκείνη να στενοχωρηθεί.
Από τότε, όμως, έχουμε μιλήσει οι δυο μας ουσιαστικά. Το δουλέψαμε και αποφασίσαμε να προχωρήσουμε μαζί. Είμαστε καλά. Δεν ξεχάσαμε πώς αρχίσαμε. Απλώς έχουν μεσολαβήσει δέκα μήνες που είμαστε χαρούμενοι μαζί, κι αυτοί συχνά μοιάζει να μη μετράνε στις κουβέντες της παρέας.
Άλλοτε ακούγεται ένα σχόλιο στο άσχετο, άλλοτε γίνεται ολόκληρη συζήτηση. Η φίλη στην οποία μίλησα μου εξήγησε ότι ανησυχούσε εξαιτίας του τρόπου που αρχίσαμε. Καταλαβαίνω ότι μπορεί να νοιάζεται. Δυσκολεύομαι όμως να καταλάβω τι μας προσφέρει να ξαναλέμε την ίδια ιστορία κάθε τόσο.
Κυρίως βλέπω ότι στενοχωριέται η κοπέλα μου. Δεν θέλει να της θυμίζουν συνεχώς τότε που έλεγα ότι δεν μου άρεσε, αφού το έχουμε ήδη συζητήσει και λύσει μεταξύ μας. Έχει αρχίσει επίσης να νιώθει ότι οι φίλοι μου βλέπουν αρνητικά τη σχέση μας. Ότι κρατούν μόνο την άσχημη αρχή και όχι το πώς είμαστε σήμερα.
Δεν μπορώ να το προσπεράσω λέγοντας πως έτσι είναι οι παρέες. Εγώ την πλήγωσα τότε. Δεν θέλω τώρα, επειδή φοβάμαι μια αμήχανη συζήτηση με τους φίλους μου, να την αφήνω να νιώθει ξανά άσχημα.
Σκέφτομαι λοιπόν να γράψω ένα μήνυμα στην ομαδική μας. Να αναγνωρίσω ότι δεν ξεκινήσαμε με τον καλύτερο τρόπο, να πω ότι το έχουμε λύσει και είμαστε χαρούμενοι και να τους ζητήσω να σταματήσουν να το αναφέρουν, γιατί μας επηρεάζει. Δεν θέλω ούτε να επιτεθώ σε κανέναν ούτε να κάνω κάποια επίσημη ανακοίνωση. Ας έχουν τις επιφυλάξεις τους· αυτό που ζητάω είναι να μη μας θυμίζουν διαρκώς κάτι που έχουμε ήδη ξεκαθαρίσει μεταξύ μας.
Έτσι ίσως γλιτώσω να εξηγώ τα ίδια σε δέκα διαφορετικούς ανθρώπους, για να τα μεταφέρουν μετά ο ένας στον άλλον. Από την άλλη, ένα μήνυμα σε όλη την παρέα μπορεί να φανεί υπερβολικό και να δώσει καινούργια αφορμή για σχόλια. Ακόμα το σκέφτομαι. Θέλω να μη χρειάζεται πια η κοπέλα μου να ακούει τους άλλους να αναλύουν την αρχή μας. Δεν ξέρω πώς να τους το ζητήσω χωρίς να αρχίσει άλλος ένας γύρος συζητήσεων.
