Έφευγα από το πάρτι ενός φίλου και πήγαινα προς το αυτοκίνητό μου όταν έστειλα ένα φιλί σε μια παλιά γνωστή. Είχε φλερτάρει λίγο μαζί μου εκείνο το βράδυ κι εμένα μου άρεσε η προσοχή της. Δεν υπήρξε σωματική επαφή. Παρ’ όλα αυτά, έχουν περάσει μερικές εβδομάδες και ακόμα σκέφτομαι εκείνον τον αποχαιρετισμό.
Είμαι 30, η σύντροφός μου 31 και είμαστε μαζί πέντε χρόνια. Δεν είχε έρθει στο πάρτι, γιατί δεν ήξερε κανέναν. Εγώ πέτυχα αυτή τη γνωστή, ήπια μερικά ποτά και πήραν λίγο αέρα τα μυαλά μου. Τώρα το μετανιώνω, αλλά εκείνη την ώρα κολακεύτηκα που μια άλλη γυναίκα μού έδειχνε ενδιαφέρον.
Με αυτή τη γυναίκα δεν υπάρχει κάτι που συνεχίζεται. Έτσι κι αλλιώς μιλάμε σπάνια, από εκείνο το βράδυ δεν έχουμε επικοινωνήσει καθόλου και δεν σκοπεύω να την κυνηγήσω. Δεν έχω συναισθήματα γι’ αυτήν. Αγαπάω τη σύντροφό μου και δεν θέλω να χωρίσουμε. Αυτά σκέφτομαι κάθε φορά που αναρωτιέμαι αν αυτό που έκανα ήταν απιστία.
Αλλά ούτε το «δεν έγινε τίποτα» μου φαίνεται εντελώς ειλικρινές. Δεν φλέρταρε απλώς εκείνη κι εγώ έμενα αμέτοχος. Της έστειλα ένα φιλί. Μου άρεσε που με πρόσεξε και ανταποκρίθηκα. Το ότι ήδη έφευγα σημαίνει πως δεν προχώρησε παραπέρα, όχι πως έκανα την κίνηση κατά λάθος.
Σκέφτομαι μήπως ήταν συναισθηματική απιστία, παρόλο που δεν νιώθω κάποιο δέσιμο μαζί της. Δεν έχω αρχίσει κάποια κρυφή σχέση, ούτε συνεχίζω να της μιλάω πίσω από την πλάτη της συντρόφου μου. Αλλά δεν με καθησυχάζει το ότι μπορεί να μην ταιριάζει αυτός ο χαρακτηρισμός. Άλλο τι δεν έκανα κι άλλο αν νιώθω καλά με αυτό που έγινε.
Το δύσκολο είναι αν πρέπει να της το πω. Αν της μιλήσω, θα μπορέσει να κρίνει η ίδια τι σημαίνει γι’ αυτήν αυτή η κίνηση. Δεν θα έχω αποφασίσει μόνος μου πως ήταν ασήμαντη και δεν άξιζε να αναφερθεί. Μπορεί όμως να την πληγώσω για κάτι που τελείωσε εκείνο το βράδυ. Κι αν σωπάσω, το αφήνω απλώς πίσω μου ή αποφεύγω να αντιμετωπίσω την αντίδρασή της; Δεν ξέρω αν προσπαθώ να προστατέψω εκείνη ή τον εαυτό μου.
Με προβληματίζει και το τι θα περιμένω από εκείνη αφού της το πω. Θέλω να απαλλαγώ από τις τύψεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα της κάνω καλό αν μιλήσω. Μπορεί να της πω κάτι που θα τη στενοχωρήσει και μετά να περιμένω να με καθησυχάσει κιόλας. Να μου πει ότι παραμένω ο σύντροφος που πίστευε πως είμαι. Κι αυτή η σκέψη με δυσκολεύει σχεδόν όσο και η σιωπή.
Δεν υπήρξε άλλο μήνυμα, ούτε άλλη συνάντηση. Εβδομάδες μετά, σκέφτομαι ακόμα το φιλί που έστειλα φεύγοντας. Και δεν έχω αποφασίσει αν θα ανοίξω αυτή την κουβέντα.
