Σκέφτομαι να πάρω ένα ερωτικό βοήθημα και τελικά αυτό που με αγχώνει περισσότερο δεν είναι αν θα μου αρέσει. Είναι μήπως η κοπέλα μου αρχίσει να με βλέπει αλλιώς αν το μάθει.
Δεν ξέρω καν αν είναι κάτι που θα απολαύσω. Γι’ αυτό έχω περιέργεια να το δοκιμάσω. Αλλά το να της ανοίξω κουβέντα τώρα μου φαίνεται σαν να πρέπει να δηλώσω κάτι για τον εαυτό μου, πριν καταλάβω κι εγώ αν υπάρχει όντως κάτι να πω.
Μπορεί βέβαια να μην την πειράξει καθόλου. Να το συζητήσουμε για μισό λεπτό και μετά να αναρωτιέμαι γιατί το είχα κάνει τόσο μεγάλο θέμα στο κεφάλι μου. Κολλάω όμως στο άλλο ενδεχόμενο: να της φανεί περίεργο ή να δω στο πρόσωπό της μια έκφραση που μετά δεν θα μπορώ να ξεχάσω.
Έτσι σκέφτομαι μήπως αγοράσω ένα και το δοκιμάσω χωρίς να της το πω. Δεν θα συμμετέχει κανένας άλλος άνθρωπος. Ούτε ξέρω αν θα θελήσω να το ξαναχρησιμοποιήσω. Θέλω απλώς λίγο χώρο για να καταλάβω αν μου αρέσει, χωρίς να χρειάζεται ταυτόχρονα να εξηγώ μια επιθυμία που ακόμα προσπαθώ να καταλάβω.
Ακούω βέβαια πώς ακούγεται αυτό. Λέω ότι θέλω να το δοκιμάσω «ιδιωτικά», αλλά παραδέχομαι κιόλας ότι δεν θέλω να το μάθει. Και δεν μπορώ να προσπεράσω τόσο εύκολα αυτή τη διαφορά, όσο βολική κι αν μου φαίνεται η λέξη.
Δεν έχω αγοράσει τίποτα ακόμα. Προς το παρόν, πότε κερδίζει η περιέργεια και πότε η ντροπή. Αν τελικά το δοκίμαζα χωρίς να της το πω, εσείς θα το θεωρούσατε απιστία;
