Η εισαγωγή: μια ρομαντική κωμωδία… χαμηλού προϋπολογισμού
Το σκηνικό στήθηκε ήσυχα: εγώ, 51, εκείνος, 50· ξεκινάμε «φίλοι με προνόμια» για να μείνει χαλαρό. Όπως συμβαίνει όμως στα περισσότερα σίριαλ, από το πρώτο φιλί αρχίσαμε να γράφουμε… σενάριο: σοβαρή σχέση, σχέδια συγκατοίκησης, μέχρι και ψίθυροι για γάμο. Συναγερμός σπόιλερ: το παραμύθι γρήγορα γύρισε σε τραγικοκωμωδία λαθών.
Πράξη πρώτη: Ο χωρισμός — «δεν ταιριάζουμε»
Τρεις μήνες αποκλειστικότητας και ξαφνικά η «ατάκα»: «Δεν είμαστε συμβατοί». Ούτε ανάλυση, ούτε βάθος—σαν πρόβα χωρίς σκηνοθέτη. Συμφωνούμε να γυρίσουμε στο «φίλοι με προνόμια», χωρίς αποκλειστικότητα. Στα χαρτιά, αλλαγή σκηνής· στην πράξη, παίζουμε το ίδιο έργο: ραντεβού, τρυφερότητα, καθημερινότητα μαζί. Ένας γλυκός χορός άρνησης.
Πράξη δεύτερη: Η ειδοποίηση που έριξε την αυλαία
Ένα απόγευμα γίνομαι κατά λάθος… τεχνική υποστήριξη: προσπαθώντας να του κατεβάσω εισιτήρια για συναυλία, «πετάγεται» ειδοποίηση από εφαρμογή γνωριμιών. Όχι μία, όχι δύο—σειρά ενημερώσεων που μόνο το κούνημα φρυδιού μου δεν χειροκρότησε. Η καρδιά έπεσε σαν προβολέας από τα σκοινιά.
Πράξη τρίτη: Το κλασικό γκαζλάιτινγκ
Τον ρωτώ ήρεμα. Απάντηση; Το γνωστό: «Απλώς χαζεύω, δεν μιλάω με καμία». Ακολουθεί και το «εσύ δεν είπες να το κρατήσουμε χαλαρό;»—η ατάκα που μεταφέρει την ευθύνη από τη σκηνή στο κοινό. Για κερασάκι, ξαφνική ανανέωση γκαρνταρόμπας, άρωμα που δεν το ήξερα, και κινητό μόνιμα με το πρόσωπο προς τα κάτω. Αν οι κόκκινες σημαίες ήταν κομφετί, θα χορεύαμε καρναβάλι.
Πράξη τέταρτη: Η πρόβα τζενεράλε της αλήθειας
Κάθομαι, αναπνέω, βγάζω τα σκονάκια μου:
- Το «αποκλειστικότητα δεν θέλω» δεν σημαίνει «δικαίωμα να με κοροϊδεύεις».
- Η διαφάνεια είναι προαπαιτούμενο, όχι μπόνους.
- Αν θες ελευθερία, πες το καθαρά—όχι με ειδοποιήσεις που πέφτουν στο λάθος τάμπλετ.
Του προτείνω δύο δρόμους:
- Ειλικρινής επαναδιαπραγμάτευση: τι είμαστε, τι επιτρέπεται, τι όχι, με όρια και συνέπεια.
- Αυλαία: σεβαστό να μην ταιριάζουμε πια, αλλά χωρίς θολούρες.
Διαλέγει το θολό. Εγώ διαλέγω αξιοπρέπεια. Μαζεύω το σενάριό μου και αποχωρώ πριν καώ από τον προβολέα.
Πράξη πέμπτη: Μετά την παράσταση
Πονάει; Ναι. Όμως η ηρεμία του να μην ψάχνεις αποδείξεις αξίζει όσο μια ολόκληρη σεζόν γαλήνης. Επιστρέφω στον εαυτό μου: φίλες, αγαπημένα χόμπι, ραντεβού με εμένα. Καινούρια ρούχα; Τα φοράω εγώ, για μένα. Νέο άρωμα; Το διαλέγω εγώ, για μένα. Το τηλέφωνο; Με την οθόνη ψηλά.
Τι έμαθα (για να μην ξαναπαίξω κομπάρσος)
- Ορισμοί από την αρχή: «Χαλαρό» δεν είναι κώδικας για «κάνω ό,τι θέλω και δεν λέω τίποτα».
- Λέξεις + πράξεις: Αν δεν ταιριάζουν, πιστεύεις τις πράξεις.
- Όρια χωρίς απολογίες: Τα θέτεις μια φορά, τα τηρείς πάντα.
- Σεβασμός στον χρόνο μου: Αν θα χαλάσω το μακιγιάζ, να είναι από γέλια, όχι από κλάματα.
- Έξοδος εγκαίρως: Αν το έργο δεν βελτιώνεται μέχρι το διάλειμμα, φεύγεις πριν το φινάλε.
Επίλογος: Η δική μου σκηνή
Δεν χρειάζομαι σκηνοθέτη, ούτε συμπρωταγωνιστή που ξεχνά το κείμενο. Θέλω συνεργάτη που να ξέρει τον ρόλο του: καθαρότητα, συνέπεια, τρυφερότητα. Μέχρι να εμφανιστεί, παίζω το πιο τίμιο έργο: τη ζωή μου, με χιούμορ, φίλους και αυτοσεβασμό.
Η αγάπη δεν είναι σενάριο. Είναι ζωντανή παράσταση. Κι εγώ, επιτέλους, κρατάω το χειρόγραφο.