Το ξενοδοχείο είχε πέντε αστέρια, τρεις αίθουσες συνεδρίων και έναν προϊστάμενο αποφασισμένο να αξιοποιήσει κάθε παροχή. Εγώ είχα πάει για τις παρουσιάσεις. Εκείνος χρησιμοποιούσε τη λέξη «δικτύωση» με μια ελευθερία που δεν είχα συναντήσει στο πρόγραμμα.
Δύο διαφορετικά ωράρια
Το πρωί μιλούσε για στόχους, διαδικασίες και επαγγελματική συνέπεια. Το βράδυ εμφανιζόταν στο λόμπι με δεύτερο κοστούμι και αξιοσημείωτη ενέργεια για άνθρωπο που είχε δηλώσει εξαντλημένος στη σύσκεψη των πέντε.
Κάθε νέα γνωριμία γινόταν «μια ενδιαφέρουσα επαφή». Κάθε προσωπική κουβέντα είχε, υποτίθεται, κάποια μακρινή σχέση με την αγορά. Αν υπήρχε τέτοια αγορά, δεν είχαμε λάβει ακόμη σχετική εκπαίδευση.
Το ανεπίσημο αίτημα
«Αν με ψάξουν, πες ότι συνεχίζουμε τη συζήτηση με τους συνεργάτες», μου είπε.
Του απάντησα ότι θα έλεγα πως δεν ήταν μαζί μου. Δεν είχα καμία διάθεση να αναλάβω και το προσωπικό του γραφείο Τύπου. Οι ώρες υπερωρίας ήταν ήδη ασαφείς.
Δεν ήξερα όλες τις συμφωνίες της προσωπικής του ζωής. Ήξερα όμως πότε μου ζητούσαν να δώσω μια ψεύτικη εξήγηση. Για εκείνο το μέρος της ιστορίας δεν χρειαζόμουν περισσότερα στοιχεία.
Η αναφορά του ταξιδιού
Στην επιστροφή έγραψα τι παρουσιάσαμε, ποιους συναντήσαμε μαζί και τι έμενε να γίνει. Η αναφορά ήταν σύντομη, ακριβής και απογοητευτικά κατάλληλη για την εργασία μου.
Εκείνος είπε ότι το ταξίδι είχε πάει εξαιρετικά. Συμφώνησα ότι οι αίθουσες ήταν καλές. Ήταν το μόνο συμπέρασμα για το οποίο είχαμε κοινά δεδομένα.
