Η κοπέλα μου ζήτησε να μείνουμε έναν χρόνο χώρια και να μιλάμε πού και πού στο μεταξύ. Τη ρώτησα αν μπορούσαμε να το κάνουμε για λιγότερο. Εκείνη επέμεινε στον χρόνο. Είμαστε κι οι δυο 29 και ήμασταν ζευγάρι επίσημα μόλις τρεις μήνες. Γνωριζόμασταν όμως έντεκα. Στην αρχή κάναμε παρέα σαν φίλοι, και για δύο μήνες πριν τα φτιάξουμε ήμασταν σ’ εκείνη τη φάση που μιλάς με κάποιον και ξέρετε κι οι δυο ότι μάλλον πάει προς τα εκεί.
Κάπου στα μισά της σχέσης μας μου είπε ότι ένιωθε πως έχανε τον εαυτό της. Για εκείνη, τα πράγματα είχαν προχωρήσει πολύ γρήγορα. Είχε φτάσει να σκέφτεται πώς θα ένιωθα εγώ ακόμα κι όταν κανόνιζε να δει τους φίλους της. Θυμήθηκα μια κουβέντα που είχαμε κάνει πριν τα φτιάξουμε, για το ότι είναι εντάξει κάποιες φορές να βάζουμε τον εαυτό μας πρώτο. Της το ξαναείπα. Ήθελα να νιώθει ελεύθερη να κανονίζει ό,τι θέλει και να ξέρει πως θα ήμουν εκεί αν με χρειαζόταν.
Όταν ζήτησε το διάλειμμα, μου είπε ότι με αγαπάει και ότι ο τρόπος που της έδειχνα την αγάπη μου ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε. Μου είπε επίσης ότι δεν ήταν καλά με τον εαυτό της. Ένιωθε πως είχε κολλήσει επαγγελματικά, είχε αφήσει τους στόχους της στην άκρη και καταλάβαινε πια ότι είχε περισσότερα πράγματα να ξεκαθαρίσει μέσα της απ’ όσα νόμιζε. Ήξερε πως ήθελα να βρίσκει χρόνο γι’ αυτά. Κι όμως, φαινόταν να νιώθει τύψεις όποτε έβαζε τον εαυτό της πρώτο.
Την επόμενη μέρα πήγα τα πράγματά της στο σπίτι της. Είχα πιει μερικά ποτά και την παρακάλεσα να προσπαθήσει να βρει τις ισορροπίες της όσο θα ήμασταν ακόμα μαζί. Τη ρώτησα αν με αγαπάει. Μετά τη ρώτησα αν άξιζα τον κόπο. Μου είπε ξανά ότι ήταν κάτι που αφορούσε την ίδια. Της είπα ότι δεν μπορούσα να κάνω διάλειμμα. Το να μιλάμε πού και πού για έναν χρόνο θα με κρατούσε αρκετά κοντά της ώστε να ελπίζω, ενώ εκείνη είχε ήδη αποφασίσει να απομακρυνθεί.
Από τότε γυρίζω την ιστορία στο μυαλό μου και ψάχνω τι θα μπορούσα να είχα κάνει αλλιώς, παρόλο που μου είπε ότι δεν έκανα κάτι λάθος. Αναρωτιέμαι αν σε μια άλλη σχέση θα το έβλεπα να έρχεται ή αν πάλι θα άκουγα τα ίδια και θα πίστευα ότι μπορούμε να τα βρούμε. Εκεί, στο σπίτι της, της είπα ότι δεν άντεχα έναν χρόνο έτσι. Το εννοούσα. Γιατί λοιπόν κάθε φορά που μου έρχεται στο μυαλό εκείνο το «έναν χρόνο», αναρωτιέμαι ακόμα τι θα γίνει όταν περάσει;
