Όταν του είπα επιτέλους γιατί είχα αρχίσει να απομακρύνομαι, έμαθα πως κι εκείνος έκρυβε τα συναισθήματά του. Πριν προλάβουμε όμως να τελειώσουμε την κουβέντα, τον κάλεσαν για κάτι επείγον στη δουλειά και έπρεπε να φύγει αμέσως. Κλαίγαμε και οι δύο. Σχεδόν έναν χρόνο απέφευγα να του μιλήσω, και τώρα που το είχα καταφέρει, είχαμε μείνει στη μέση.
Είμαι 27 κι εκείνος 45. Είμαστε φίλοι σχεδόν έναν χρόνο, αλλά εγώ τον ερωτεύτηκα από τη στιγμή που τον γνώρισα. Από την αρχή σχεδόν έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν μπορούσε να γίνει κάτι μεταξύ μας. Με φόβιζαν η διαφορά ηλικίας και όσα φανταζόμουν ότι θα έλεγε ο κόσμος. Δεν ήξερα όμως καν αν με έβλεπε ερωτικά. Είναι ευγενικός με όλους, κι εγώ ήθελα πολύ να πιστέψω πως η καλοσύνη του προς εμένα σήμαινε κάτι παραπάνω.
Στον Θεό μιλούσα γι’ αυτόν. Μου άρεσε πόσο καλά τα πήγαινε με τους γύρω του, πόσο αφοσιωμένος ήταν στους στόχους του και πόσο απίστευτα αστείος μπορούσε να γίνει. Είχαμε κοινά χόμπι. Τον έβρισκα όμορφο και έδειχνε πολύ νεότερος από την ηλικία του. Πάνω απ’ όλα, ένιωθα ότι καταλάβαινε τα συναισθήματα, τα δικά του και των άλλων. Δεν ήθελα απλώς να με προσέξει· μου άρεσαν ήδη όσα μοιραζόμασταν ως φίλοι.
Όταν τον πλησίαζαν γυναίκες πιο κοντά στην ηλικία του, άρχισα να του φέρομαι πιο ψυχρά. Δεν ξέκοψα, αλλά η συμπεριφορά μου άλλαξε. Έβλεπα κάποια και αποφάσιζα μόνη μου ότι του ταίριαζε περισσότερο. Κι ύστερα άφηνα αυτή τη σκέψη να επηρεάζει το πώς του φερόμουν, ενώ ούτε με είχε απορρίψει ούτε ήξερε τι ένιωθα.
Ξέρω ότι ήταν άδικο. Προσπαθούσα να κρατήσω απόσταση χωρίς να του εξηγήσω τον λόγο. Εκείνος είχε καταλάβει την αλλαγή και χθες μου ζήτησε εξηγήσεις. Στην αρχή έλεγα ότι ήμουν κουρασμένη, ότι είχα προσωπικά προβλήματα. Τελικά σταμάτησα τις δικαιολογίες. Του είπα πως ήθελα να μην είμαστε τόσο κοντά και να μην περνάμε τόσο χρόνο μαζί, γιατί αλλιώς θα τον ερωτευόμουν όλο και περισσότερο.
Τότε έμαθα πως ένιωθε κι εκείνος το ίδιο. Εγώ φοβόμουν ότι δεν θα μπορούσα να σταματήσω να τον ερωτεύομαι. Εκείνος είχε πάψει εδώ και καιρό να προσπαθεί να συγκρατήσει τα δικά του συναισθήματα. Δεν είχε κάνει κίνηση επειδή φοβόταν, όπως κι εγώ, τα σχόλια για τη διαφορά ηλικίας μας.
Θα ήθελα να μπορούσα να πω ότι τότε λύθηκαν όλα. Το ότι νιώθαμε το ίδιο, όμως, δεν σήμαινε ότι ξέραμε πώς θα προχωρούσαμε. Σκεφτόμουν τι επιπτώσεις θα μπορούσε να έχει μια σχέση στις καριέρες μας, στη φήμη μας, πώς θα αντιδρούσαν οι οικογένειές μας. Δεν ήξερα αν θα συνέβαινε κάτι απ’ αυτά. Μου ήταν όμως δύσκολο να αγνοήσω αυτούς τους φόβους όταν αφορούσαν τη δική μου ζωή.
Κλαίγαμε ακόμη όταν χρειάστηκε να φύγει. Δεν είχαμε τελειώσει την κουβέντα. Ήξερα πια ότι δεν ήμουν η μόνη που ένιωθε έτσι, κι όμως εξακολουθούσα να εύχομαι να είχα γεννηθεί νωρίτερα.
