Γύρισα σπίτι το περασμένο Σαββατοκύριακο και βρήκα τη σύντροφό μου να έχει ανανεώσει τα δύο έπιπλα του μπάνιου, να έχει κατεβάσει έργα που είχα αγοράσει και κρεμάσει και να έχει αλλάξει τη θέση σε διάφορα πράγματα, για να φέρει το σπίτι περισσότερο στα μέτρα της. Είμαστε μαζί δύο χρόνια. Και δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανε αλλαγές χωρίς να το συζητήσουμε.
Όταν διαφωνώ, η κουβέντα συχνά καταλήγει στο ότι τάχα μισώ ό,τι της αρέσει. Έτσι συνήθως λέω πως εντάξει, ωραίο είναι, και το αφήνω εκεί.
Αυτή τη φορά, ενώ τελείωνε το ένα μπάνιο, μου είπε πως έπρεπε να κάνουμε χρυσά όλα τα μεταλλικά εξαρτήματα του σπιτιού, για να ταιριάζουν με τα χρυσά πόμολα στα ντουλάπια και τις κρεμάστρες για τις πετσέτες: πόμολα και μεντεσέδες στις πόρτες, χερούλια στην κουζίνα, βρύσες και κεφαλές ντους. Της είπα όχι. Για μένα ήταν υπερβολικό το χρυσό και το αποτέλεσμα θα έδειχνε φτηνό και κακόγουστο. Είχα την εντύπωση πως είχαμε πει ότι κάποια στιγμή θα τα αλλάζαμε σε μαύρα. Τώρα, απ’ ό,τι φαίνεται, το σχέδιο ήταν χρυσό.
Τότε μου είπε: «Είσαι άντρας, δεν δικαιούσαι να έχεις γνώμη για τη διακόσμηση». Δεν ήταν η πρώτη φορά που υποτιμούσε το γούστο μου. Έχει πει πως πρέπει να γίνω σαν τον πατέρα μου και να μην έχω άποψη για τίποτα. Οι γονείς μου είναι παντρεμένοι πάνω από τριάντα χρόνια και, απ’ όσο βλέπω, συζητούν τις επιλογές τους και προσπαθούν να βρουν λύσεις που να αρέσουν και στους δύο. Εκείνη έχει αποκαλέσει φτηνά όσα μου αρέσουν και έχει πει πως το σπίτι μου θυμίζει έπιπλα από κατάστημα.
Εμένα μου αρέσει το λιτό, μοντέρνο στιλ: αφίσες με βουνά, γεωμετρικά σχέδια και χρώματα όπως το μαύρο, το λευκό και το μπλε. Τα χαλιά, τα δάπεδα, οι πάγκοι και άλλα πράγματα που έχει το σπίτι τα διάλεξα όταν το ανακαίνιζα. Ήταν πιο οικονομικές επιλογές, αλλά ήταν του γούστου μου και έχω ακούσει καλά λόγια γι’ αυτές.
Υπάρχουν κι άλλες διαφωνίες. Εκείνη θέλει να μετακομίσει, ενώ εγώ βρήκα μια καλοπληρωμένη δουλειά με σύνταξη, που θα μου επιτρέψει να σταματήσω να δουλεύω στα 55 και να έχω εκατομμύρια στην τράπεζα. Είναι άνθρωπος που νοιάζεται για τους άλλους, αλλά όταν μιλάμε για τη δική μας ζωή, συχνά νιώθω πως βλέπει μόνο τη δική της πλευρά.
Το σπίτι είναι δικό μου και εκείνη δεν είναι στο στεγαστικό δάνειο. Έχω κουραστεί να ζω με κάποιον που δεν σέβεται τη γνώμη μου ούτε, σε έναν βαθμό, εμένα και όσα έχω χτίσει. Τώρα αναρωτιέμαι αν πρέπει να της ζητήσω να φύγει.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




