Είχαν περάσει τρεις μέρες από τότε που ταιριάξαμε στο Bumble και είχαμε ανταλλάξει πέντε μηνύματα, άντε έξι. Μου είπε ότι βαριόταν να πληκτρολογεί με τους αντίχειρες και πρότεινε να μιλήσουμε σαν ενήλικες. Του έδωσα τον αριθμό μου. Πέντε λεπτά στο τηλέφωνο μου φαίνονταν αρκετά για να δω αν κυλάει η κουβέντα πριν κανονίσουμε για ποτό.
Με πήρε Τρίτη, στις πέντε και τέταρτο. Απαντάω και ακούω αέρα, μηχανή και κάτι σαν χαλίκια κάτω από λάστιχα. Κάπου μέσα σ’ όλα αυτά, μια φωνή ρωτούσε αν τον άκουγα. Μετά φώναξε ότι έμπαινε στον αυτοκινητόδρομο. Το πρώτο πράγμα που έμαθα γι’ αυτόν στο τηλέφωνο ήταν ότι το Bluetooth του φορτηγού του έπιανε μέχρι και το χαλίκι.
Τα πέντε λεπτά έγιναν σαράντα. Κάθε φορά που πήγαινα να κλείσω, θυμόταν άλλη μια ιστορία. Μόλις τον προσπερνούσε νταλίκα από αριστερά, ανέβαζε τη φωνή του τόσο που ευχόμουν να τον άκουγα λίγο λιγότερο. Όταν σήκωσα το τηλέφωνο, αναρωτιόμουν πώς θα τα πηγαίναμε από κοντά. Τώρα ήθελα κυρίως να ξέρω πόσο δρόμο είχε ακόμα.
Μετά μπήκαμε στα Wendy’s. Λέω «μπήκαμε» γιατί προφανώς με είχε πάρει μαζί του. Έκοψε δυο φορές την κουβέντα για να παραγγείλει και δεν έβαλε ούτε μια φορά το τηλέφωνο στη σίγαση. Έτσι βρέθηκα με το κινητό κολλημένο στ’ αυτί να ακούω έναν άνθρωπο που δεν είχα γνωρίσει ποτέ να παζαρεύει για φακελάκια σάλτσας μπάρμπεκιου. Τι λέγαμε πριν από αυτό, δεν θυμάμαι. Τη σάλτσα τη θυμάμαι.
Σ’ ένα ήσυχο δωμάτιο, με μια κούπα καφέ, θα του έδινα ευχαρίστως αυτά τα πέντε λεπτά. Αυτό που θέλω ακόμα να μάθω είναι πότε ακριβώς σκέφτηκε «πάει καλά αυτό». Την ώρα που φώναζε για να ακουστεί πάνω απ’ τις νταλίκες ή όταν ζητούσε έξτρα σάλτσα;
