Είμαι στις αρχές των είκοσί μου και βγαίνω εδώ και λίγο περισσότερο από έναν μήνα με έναν άντρα. Τον κάλεσα αύριο να πάμε σινεμά και δεν αποκλείω το βράδυ να καταλήξει σε σεξ. Δεν έχει αποφασιστεί τίποτα, αλλά εγώ έχω ήδη αρχίσει να το σκέφτομαι υπερβολικά.
Είμαι παρθένα και αναρωτιέμαι μήπως αυτό τον αποθαρρύνει. Κι αν τα πράγματα προχωρήσουν, τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνω; Έχω ακούσει πως η οπτική επαφή βοηθάει, αλλά δυσκολεύομαι να κοιτάζω τους άλλους στα μάτια ακόμη και σε μια συνηθισμένη συζήτηση. Στο σεξ ακούγεται σαν δεξιότητα που απαιτεί εξάσκηση.
Όταν αγχώνομαι, είτε βάζω ξαφνικά τα γέλια είτε αρχίζω να λέω άσχετα πράγματα. Μπορώ ήδη να φανταστώ τον εαυτό μου να προσπαθεί να ζήσει μια τρυφερή στιγμή και να πετάει κάτι που δεν έχει καμία σχέση. Δεν είναι ακριβώς η ψύχραιμη, μυστηριώδης εικόνα που θα ήθελα να δώσω.
Ένα κομμάτι μου θέλει να ακυρώσει το ραντεβού και να κρυφτεί για πάντα. Ένα άλλο δεν θέλει να συνεχίσει να αποφεύγει κάτι που μπορεί να θέλει. Δεν θέλω να νιώσω ότι πρέπει να αποδώσω ή ότι υπάρχει κάποια προθεσμία. Απλώς αναρωτιέμαι αν υπάρχουν πράγματα που πρέπει οπωσδήποτε να αποφύγω και αν το νευρικό γέλιο ή η δυσκολία μου με την οπτική επαφή είναι πράγματι τόσο καταστροφικά όσο μου φαίνονται τώρα. Το σινεμά είναι αύριο· το άγχος μου έχει ήδη βάλει και δεύτερη προβολή.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




