Με το αγόρι μου είμαστε μαζί σχεδόν έναν χρόνο. Όλα πήγαιναν καλά, ήρεμα και γνώριμα, χωρίς ιδιαίτερα δράματα. Ο κολλητός του ήταν στην παρέα από την αρχή και πάντα τα πηγαίναμε καλά. Κάναμε εύκολα πλάκα μεταξύ μας. Μέχρι πριν από δυο εβδομάδες, δεν είχα σταθεί περισσότερο σε αυτό.
Ήμασταν σε ένα πάρτι σε σπίτι. Το αγόρι μου ήπιε πολύ και αποκοιμήθηκε νωρίς στον καναπέ. Εγώ κι ο φίλος του βγήκαμε έξω, γιατί μέσα είχε φασαρία. Είχαμε πιει κι εμείς λίγο και μείναμε εκεί να μιλάμε.
Μου είπε ότι ήμουν πολύ ωραία εκείνο το βράδυ κι εγώ άφησα την κουβέντα να γίνει φλερτ. Μετά βρεθήκαμε στο αυτοκίνητό του, μπροστά στο σπίτι. Με φίλησε και ανταπέδωσα. Προχωρήσαμε πέρα από τα φιλιά και υπήρξε σεξουαλική επαφή, χωρίς να κάνουμε ολοκληρωμένο σεξ.
Ύστερα συμμαζευτήκαμε και μπήκαμε πάλι μέσα, σαν να είχαμε βγει απλώς για λίγο αέρα. Το αγόρι μου κοιμόταν ακόμα στον καναπέ. Δεν του έχω πει τίποτα. Δεν το έχω πει σε κανέναν.
Την επόμενη μέρα, το αγόρι μου μού έστειλε μήνυμα όπως πάντα. Το διάβασα και μου ανακατεύτηκε το στομάχι. Εκείνος δεν είχε κανέναν λόγο να υποψιάζεται ότι κάτι είχε αλλάξει. Εγώ κουβαλούσα κάτι που έκανε κάθε συνηθισμένη μας κουβέντα να μου φαίνεται διαφορετική.
Αυτό που ντρέπομαι να παραδεχτώ είναι ότι οι ενοχές δεν έσβησαν την έλξη. Θυμάμαι συνέχεια όσα έγιναν και πόσο εύκολα ο φίλος του πέρασε αυτό το όριο μαζί μου. Το πέρασα κι εγώ. Δεν μπορώ να το περιγράφω σαν κάτι που απλώς συνέβη, χωρίς τη δική μου συμμετοχή.
Από το πάρτι έχουμε βρεθεί στην ίδια παρέα άλλες δύο φορές. Κανείς μας δεν το ανέφερε, αλλά νιώθω ότι με κοιτάζει αλλιώς. Το προσέχω αμέσως. Και μετά με πιάνω να περιμένω μήνυμά του ή να σκέφτομαι αν θα του στείλω εγώ.
Όταν με αγγίζει το αγόρι μου, νιώθω ενοχές. Όταν σκέφτομαι τον φίλο του, η έλξη παραμένει. Δεν ξέρω αν θέλω να ξαναγίνει ή αν θέλω απλώς να σταματήσω να νιώθω έτσι. Περιμένω να φωτίσει η οθόνη του κινητού, χωρίς να ξέρω τι ελπίζω να γράφει.
