Ο Μαρκ γνώρισε την Έμμα σε ένα κλαμπ όπου εργαζόταν ως χορεύτρια με το καλλιτεχνικό όνομα Γκρέις. Αργότερα άρχισαν να βγαίνουν και εκτός δουλειάς. Του άρεσαν οι συζητήσεις τους, η ζωγραφική της και ο τρόπος που απολάμβανε τις βροχερές μέρες.
Όσα έπρεπε να συζητήσουν
Τα ωράρια, η ιδιωτικότητα και τα όρια ανάμεσα στη δουλειά και στη σχέση δεν λύνονταν με μια γενική δήλωση ότι ο Μαρκ ήταν ανοιχτόμυαλος. Η Έμμα χρειαζόταν να ξέρει ότι δεν περίμενε να αλλάξει επάγγελμα ως απόδειξη αγάπης.
Εκείνος χρειαζόταν να μιλήσει ειλικρινά για όσα τον δυσκόλευαν, χωρίς να τα μετατρέπει σε έλεγχο. Αν δεν μπορούσε να δεχτεί τη σχέση όπως ήταν, θα έπρεπε να το παραδεχτεί.
Η ιδιωτική ζωή δεν οφείλεται στο κοινό
Δεν ήθελαν κάθε συνάντηση με φίλους να γίνεται συζήτηση για τη δουλειά της. Συμφώνησαν ποιες προσωπικές λεπτομέρειες ήθελαν να μοιράζονται και ποιες να κρατούν για τους ίδιους.
Το ερώτημα ήταν αν μπορούσαν να είναι μαζί όπως ήταν, με τη δουλειά και τις συνήθειές τους. Δεν αρκούσε να αγαπούν την εκδοχή του άλλου που είχαν φτιάξει στο μυαλό τους.




