Πριν από λίγες μέρες, μετά από μια μικρή παρεξήγηση, μου πέρασε από το μυαλό πως μπορεί να μη βγει αυτή η σχέση και να μην προλάβω ποτέ να του πω ότι τον αγαπώ. Έτσι, στο ραντεβού μας την επόμενη μέρα, του το είπα. Του ξεκαθάρισα ότι δεν χρειαζόταν να απαντήσει και, για να είμαι ειλικρινής, θα προτιμούσα να μην το κάνει. Σκέφτηκα πως ήταν καλύτερο να ξέρει ότι τον αγαπώ, ακόμη κι αν δεν άκουγα ποτέ τα ίδια από εκείνον ή αν στο τέλος γινόμασταν ξένοι.
Το πήρε καλά και φάνηκε χαρούμενος, αλλά γρήγορα αλλάξαμε θέμα. Τώρα έχω πελαγώσει. Δεν περίμενα απάντηση εκείνη τη στιγμή· αυτό δεν σημαίνει ότι δεν φοβάμαι πως δεν θα ακούσω ποτέ κάτι αντίστοιχο.
Βγαίνουμε, με διακοπές, εδώ και περίπου έναν χρόνο. Όταν γνωριστήκαμε, και οι δύο είχαμε πράγματα να δουλέψουμε, οπότε απομακρυνθήκαμε χωρίς καβγά ή πικρία. Μείναμε φίλοι, με την αίσθηση ότι υπήρχε κάτι παραπάνω, αλλά ο συγχρονισμός μας δεν ήταν ποτέ καλός. Εκείνος έφευγε για μήνες στην Ευρώπη για να δει την οικογένειά του, εγώ έβγαινα με κάποιον άλλον, μετά ήταν εκείνος σε σχέση, κι όταν ερχόμασταν πιο κοντά έπρεπε πάλι να φύγει.
Πριν από περίπου έξι μήνες, λίγο πριν φύγει από τη χώρα για τέσσερις μήνες, κάναμε μια ειλικρινή συζήτηση και συμφωνήσαμε να ξεκινήσουμε από την αρχή και να προχωρήσουμε αργά. Είναι μετανάστης πρώτης γενιάς. Από την αρχή ήταν ξεκάθαρος ότι χρειάζεται χρόνο για να δεθεί, να μπει σε σχέση και να νιώσει άνετα με τη σωματική οικειότητα. Εγώ είμαι ερωτευμένη μαζί του, ίσως και περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα να παραδεχτώ, αλλά νοιάζομαι αρκετά ώστε να προσπαθήσω να σεβαστώ τον ρυθμό του.
Έχει επιστρέψει εδώ και περίπου έναν μήνα και περνούσαμε μια όμορφη περίοδο, σαν τη φούσκα του πρώτου ενθουσιασμού. Βγαίνουμε αποκλειστικά, αλλά δεν έχουμε ορίσει επίσημα τη σχέση μας. Δεν θέλω να τον πιέσω να προχωρήσει πιο γρήγορα απ’ όσο μπορεί. Ταυτόχρονα, φοβάμαι ότι μπορεί να μη νιώσει ποτέ το ίδιο για μένα. Δεν μου φαίνεται δίκαιο να περιμένω πάνω από τρεις μήνες για να γίνει η σχέση μας πιο ξεκάθαρη ή έναν χρόνο για να μάθω αν με αγαπά κι εκείνος.
Δεν θέλω να αποφασίσω ότι, μόλις περάσουν τρεις μήνες, αυτό σημαίνει πως δεν θα με αγαπήσει ποτέ. Αυτό θα ήταν βιαστικό. Έχω όμως ξαναβρεθεί σε σχέσεις όπου περίμενα χρόνια για ένα επόμενο βήμα που δεν ήρθε, δίνοντας διαρκώς άλλη μία ευκαιρία. Προσπαθώ να καταλάβω πού τελειώνει η υπομονή και πού αρχίζει να παραμερίζω τις δικές μου ανάγκες.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




