Για περίπου έναν χρόνο έβγαινα με έναν άντρα. Στην αρχή βλεπόμασταν τρεις ή τέσσερις φορές την εβδομάδα. Σύντομα, όμως, περνούσαμε μαζί σχεδόν κάθε μέρα, με εκείνον να φεύγει για μία μέρα πού και πού. Για περίπου έναν μήνα, εκείνος κι ένας φίλος του ήταν σχεδόν σαν να έμεναν στο σπίτι μου. Η καθημερινότητά μας έμοιαζε με εκείνη ενός ζευγαριού· απλώς δεν είχαμε συμφωνήσει ότι ήμασταν ζευγάρι.
Ύστερα από μερικούς μήνες τού είπα ότι ήθελα να είμαστε σε σχέση. Μου απάντησε πως δεν ήταν έτοιμος και σταματήσαμε να μιλάμε για περίπου τρεις εβδομάδες. Μετά επικοινώνησε εκείνος και αρχίσαμε πάλι να βλεπόμαστε. Με τον καιρό, ξαναγυρίσαμε στην καθημερινή μας ρουτίνα.
Μερικούς μήνες αργότερα, άνοιξα ξανά το θέμα. Η απάντηση ήταν ίδια: δεν ήταν έτοιμος. Πρόσφατα, του είπα ότι δεν ήθελα άλλο να είμαστε «φίλοι με προνόμια», ενώ περνούσαμε σχεδόν κάθε μέρα μαζί. Εκείνος είπε ότι χρειαζόταν χώρο και ένα διάλειμμα. Έχω την αίσθηση πως μπορεί να μην ξαναμιλήσουμε.
Αυτό που με δυσκολεύει είναι η απόσταση ανάμεσα στο πόσο μοιραζόμασταν την καθημερινότητά μας και στο τι ήταν διατεθειμένος να ονομάσει σχέση. Δεν ξέρω ακριβώς τι ένιωθε, ούτε μπορώ να συμπεράνω από το πόσο συχνά ερχόταν σπίτι μου ότι ήθελε κι εκείνος το ίδιο με μένα. Όποτε τον ρωτούσα, πάντως, ήταν ξεκάθαρος: δεν ήθελε σχέση.
Αν δεν το είχα ξαναφέρει στην κουβέντα, μάλλον θα συνεχίζαμε όπως πριν: αρκετά κοντά ώστε να μοιάζουμε με ζευγάρι, χωρίς να έχουμε συμφωνήσει ότι είμαστε.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




