Είμαι 46 και γνώρισα έναν άντρα 48 ετών σε εφαρμογή γνωριμιών. Ανταλλάσσαμε μηνύματα επί δύο εβδομάδες και είχαμε μιλήσει δύο φορές στο τηλέφωνο, όταν μου πρότεινε να πάμε για δείπνο. Κανονίσαμε να βρεθούμε τρία βράδια αργότερα, σε ένα εστιατόριο μέσα σε κοντινό κρατικό πάρκο.
Επειδή ήταν η εβδομάδα των Ευχαριστιών, μπήκα στον ιστότοπο του εστιατορίου για να δω αν θα ήταν ανοιχτό. Εκεί είδα πως την ίδια βραδιά θα γινόταν ένα μικρό φθινοπωρινό πανηγύρι, κοντά στο αμφιθέατρο του πάρκου: θα είχε ένα συγκρότημα, ζεστά ροφήματα και λίγους ντόπιους καλλιτέχνες και τεχνίτες. Μου φάνηκε ωραία ιδέα να κάνουμε μια βόλτα εκεί μετά το δείπνο, κι έτσι του το πρότεινα.
Δεν έδειξε ενδιαφέρον και αρνήθηκε. Του είπα εντάξει, αλλά τον ρώτησα γιατί δεν ήθελε. «Δεν μου αρέσει να επενδύω πολύ χρόνο σε ένα πρώτο ραντεβού», μου απάντησε.
Καταλαβαίνω ότι στο πρώτο ραντεβού μπορεί να θέλει κανείς να κρατήσει τα πράγματα απλά. Από κοντά μπορεί να μην ταιριάξεις με τον άλλον, κι αυτό συμβαίνει. Αλλά δεν πρότεινα εκδρομή ή κάποιο περίπλοκο πρόγραμμα. Το πανηγύρι ήταν δωρεάν, υπαίθριο και ακριβώς δίπλα στο εστιατόριο. Με τη φράση «επένδυση χρόνου», το δείπνο ακούστηκε λιγότερο σαν ευκαιρία να γνωριστούμε και περισσότερο σαν αγγαρεία που έπρεπε να χωρέσει στο πρόγραμμά του.
Τώρα σκέφτομαι να ακυρώσω όλο το ραντεβού, παρόλο που μάλλον τότε θα σταματήσουμε να μιλάμε. Η πρόταση για μια σύντομη βόλτα μού φάνηκε απλή· η απάντησή του με έκανε να ξανασκεφτώ αν θέλω να πάω καν για δείπνο.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




