Γνώρισα έναν άντρα σε εφαρμογή γνωριμιών και η χημεία μας είναι σχεδόν απίστευτη. Συνεννοούμαστε εύκολα, νιώθω άνετα μαζί του σαν να γνωριζόμαστε χρόνια και δεν χρειάζεται να προσέχω τι θα πω ή πώς θα φανώ. Περνάω όμορφα ακόμη κι όταν δεν κάνουμε κάτι ιδιαίτερο. Όταν δεν είμαστε μαζί, το μόνο που θέλω είναι να του μιλάω.
Το περίεργο είναι ότι δεν ταιριάζει καθόλου με τον άνθρωπο που φανταζόμουν για τον εαυτό μου. Η δουλειά του, ο τρόπος ζωής του, γενικά η φάση στην οποία βρίσκεται, απέχουν από όσα είχα στο μυαλό μου. Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν μπορεί να μου προσφέρει την άνετη ζωή που θέλω από οικονομικής πλευράς. Έχω φτιάξει μόνη μου μια πολύ καλή ζωή και δεν θέλω να προσποιούμαι ότι αυτό δεν έχει σημασία.
Ταυτόχρονα, αυτή η σχέση με βοηθά να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου. Μαζί του μπορώ να είμαι ειλικρινής για όσα νιώθω και να αντιμετωπίζω πλευρές μου που εμφανίζονται μόνο μέσα σε μια σχέση. Δεν έχω συζητήσει ακόμη μαζί του τις ανησυχίες μου. Φοβάμαι μήπως τελειώσω κάτι καλό, ενώ πλησιάζουν και οι γιορτές· δεν θέλω να τις περάσω μόνη.
Όσο συνεχίζουμε να βγαίνουμε, όμως, δένομαι περισσότερο και ξαναγυρίζω στην ίδια σκέψη: μήπως χάνω τον χρόνο μου; Όπως είναι τώρα, δεν πιστεύω ότι είναι έτοιμος να μου προσφέρει τη ζωή που θέλω. Ίσως να έχει προοπτικές, αλλά είμαστε και οι δύο σχεδόν σαράντα. Μπορώ στ’ αλήθεια να συνεχίσω να βγαίνω μαζί του ελπίζοντας ότι κάποτε θα γίνει αυτό που χρειάζομαι; Δεν ξέρω. Το μυαλό και η καρδιά μου λένε διαφορετικά πράγματα.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




