Έστειλα στον φίλο μου ένα reel για δαχτυλίδια υπόσχεσης και τον ρώτησα χαριτολογώντας: «Λοιπόν, πότε θα πάρουμε δαχτυλίδια υπόσχεσης;» Εκείνος απάντησε «δεν θα σου πω» και μετά «δεν ξέρω». Όταν είδε την έκπληξή μου, πρόσθεσε «σύντομα». Τότε κατάλαβα ότι δεν μιλούσαμε για το ίδιο πράγμα: εκείνος νόμιζε πως εννοούσα δαχτυλίδι αρραβώνα.
Δεν ζητούσα ακριβό δώρο ούτε προσπαθούσα να ανοίξω συζήτηση για γάμο. Για μένα, το δαχτυλίδι υπόσχεσης είναι μια μικρή, ρομαντική κίνηση· ένα σύμβολο αγάπης και του ότι επιλέγουμε ο ένας τον άλλον.
Προσπαθούσα να του εξηγήσω τι εννοούσα, αλλά είχα ήδη εκνευριστεί. «Ρε συ, δεν σε νοιάζει καθόλου η σχέση μας;» τον ρώτησα. «Φυσικά και με νοιάζει. Πρέπει να σου το λέω κάθε μέρα;» απάντησε.
Αυτό ήταν που με πλήγωσε περισσότερο. Το άκουσα σαν να είχε γίνει αγγαρεία να με καθησυχάζει, σαν να του ζητούσα να μου λέει πολύ συχνά ότι νοιάζεται. Κι έπειτα το μυαλό μου πήγε στο δαχτυλίδι για το οποίο δεν μιλούσαμε: αν είχε καταλάβει ότι εννοούσα αρραβώνα, θα ακουγόταν εξίσου αβέβαιος;
Δεν περιμένω να μου κάνει πρόταση τώρα. Είμαστε 23 και 22 ετών και ξέρω πως ο αρραβώνας είναι μεγάλη απόφαση. Δεν χρειάζομαι χρονοδιάγραμμα ούτε μεγάλες δηλώσεις. Θέλω όμως να νιώθω ότι βλέπει με χαρά την προοπτική να χτίσουμε ένα κοινό μέλλον, έστω κι αν αυτό είναι χρόνια μακριά. Η αντίδρασή του με έκανε να αναρωτηθώ αν πράγματι το βλέπει έτσι.
Ίσως έπαιξε ρόλο και η στιγμή. Επέστρεφε σε άλλη πόλη μετά τις διακοπές του Ντιβάλι στο σπίτι του και μπορεί να τον στενοχωρούσε που έφευγε. Κοιμήθηκε ενώ εγώ ήμουν ακόμη αναστατωμένη, κάτι που συνήθως δεν κάνει. Αυτά ίσως εξηγούν τη στιγμή, αλλά δεν έχουν κάνει το συναίσθημα να περάσει.
Μιλήσαμε αργότερα. Μου είπε πως δεν εννοούσε τα λόγια του έτσι και ζήτησε συγγνώμη. Παρ’ όλα αυτά, δεν μου έχει περάσει και τώρα δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση να του μιλήσω. Η κουβέντα άρχισε με ένα αστείο για ένα μικρό δαχτυλίδι. Αυτό που μου έχει μείνει είναι η απορία αν φανταζόμαστε το μέλλον μας με την ίδια ελπίδα.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




