Είμαι 22 και εδώ και περίπου επτά μήνες μιλάω με έναν 25χρονο. Τα πράγματα προχωρούν αργά, κυρίως επειδή είμαστε και οι δύο απασχολημένοι, και μέχρι τώρα αυτό δεν μας είχε ενοχλήσει.
Ύστερα από μια απαίσια μέρα στη δουλειά, τον πήρα τηλέφωνο για να ξεσπάσω. Συνήθως θα έπαιρνα την καλύτερή μου φίλη, αφού δουλεύουμε μαζί, αλλά εκείνη δεν μπορούσε. Καθώς του εξηγούσα τι είχε συμβεί, με κατέκλυσαν τα συναισθήματά μου και άρχισα να κλαίω με λυγμούς.
Εκείνος σώπαινε όλο και περισσότερο, κι έτσι τον ρώτησα αν ήταν ακόμη εκεί. «Νομίζω ότι έχω στύση τώρα», μου είπε, και μετά με ρώτησε αν είχα διάθεση για σεξ.
Δεν τον πήρα για να φτιάξουμε ερωτική ατμόσφαιρα. Περνούσα μια φρικτή μέρα και ήθελα απλώς να με ακούσει. Αντί γι’ αυτό, ένιωσα τρομερά άβολα και μακάρι να μην τον είχα πάρει.
Από τότε κρατάω αποστάσεις και το έχει προσέξει, αλλά δεν ξέρω πώς να του το συζητήσω. Δεν μπορώ να καταλάβω τι μπορεί να ερεθίσει κάποιον όταν μια γυναίκα είναι φανερά αναστατωμένη και ζητά στήριξη. Αν έκλαιγε ένας άντρας μπροστά μου, θα ήθελα να τον πάρω αγκαλιά και να τον βοηθήσω να νιώσει ασφαλής. Ακόμα δεν ξέρω τι να κάνω με το πόσο παράξενα και άβολα με έκανε να νιώσω εκείνο το τηλεφώνημα.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




