Όταν έμαθα ότι με απατούσε, το όνομα της άλλης γυναίκας μού ήταν ήδη πολύ γνώριμο. Ήξερα ότι είχε χιούμορ, ότι συνεργάζονταν καλά, ότι τον είχε βοηθήσει με κάτι στη δουλειά. Όλα αυτά τα ήξερα επειδή εκείνος είχε φροντίσει να μου τα πει. Μέχρι τότε, βέβαια, δεν είχα λόγο να δώσω ιδιαίτερη σημασία.
Ήμασταν μαζί δύο χρόνια. Γνώριζε τι είχα περάσει στην προηγούμενη σχέση μου, κι αυτό ήταν ένας από τους λόγους που τον εμπιστευόμουν. Αφού ήξερε πόσο με είχε πληγώσει εκείνη η ιστορία, δεν μου περνούσε εύκολα από το μυαλό ότι θα μου έκανε το ίδιο.
Στην αρχή ακουγόταν σαν μια οποιαδήποτε συνάδελφος. Ρωτάς τον άλλον πώς πέρασε τη μέρα του και, φυσικά, αναφέρει ανθρώπους από τη δουλειά. Εκείνη είχε πει κάτι αστείο. Είχαν δουλέψει μαζί σε ένα πρότζεκτ. Τον είχε βοηθήσει να τελειώσει μια δουλειά. Το καθένα χωριστά δεν είχε τίποτα το περίεργο.
Μετά, όμως, το όνομά της άρχισε να εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε ιστορία. Μερικές φορές δεν είχα καν ρωτήσει για τη δουλειά, κι όμως κάπως καταλήγαμε πάλι να μιλάμε γι’ αυτήν.
Τότε ξανάρθε εκείνο το γνώριμο σφίξιμο στο στομάχι. Το αναγνώριζα από την προηγούμενη σχέση μου, κι αυτό με μπέρδευε περισσότερο. Είχα όντως προσέξει κάτι ή κουβαλούσα τον παλιό μου φόβο σε μια σχέση που ήθελα να εμπιστευτώ; Δεν ήξερα πόση σημασία να του δώσω.
Συνέχισα να το παραμερίζω. Δεν ήθελα να υποψιάζομαι κάθε γυναίκα με την οποία δούλευε. Ήθελα να ακούω τον σύντροφό μου να μιλάει για τη μέρα του, χωρίς να μετράω από μέσα μου πόσες φορές ανέφερε ένα συγκεκριμένο όνομα.
Ύστερα πρόσεξα ειδοποιήσεις από εκείνη αργά τη νύχτα. Τον ρώτησα και μου είπε πολύ άνετα ότι μιλούσαν για δουλειά. Ήθελα να μου αρκεί αυτή η απάντηση, οπότε τη δέχτηκα.
Τελικά έμαθα ότι τη συναντούσε κρυφά. Κι από εκείνη τη στιγμή όλες εκείνες οι συζητήσεις ακούγονταν αλλιώς στο μυαλό μου. Τα αστεία της συναδέλφου, τα μικρά νέα, το όνομα που ανέφερε με τόση ευκολία. Εγώ τον άκουγα με ενδιαφέρον να μου λέει πώς πέρασε η μέρα του. Κι εκείνος μου μιλούσε για τη γυναίκα με την οποία με απατούσε.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




