Είμαι 29, έχω κάνει σοβαρές σχέσεις και έχω αρραβωνιαστεί δύο φορές. Και τους δύο αρραβώνες τούς έληξα εγώ. Άρα, όταν χρειάζεται, μπορώ να πάρω δύσκολες αποφάσεις. Η αντικατάσταση μιας πράσινης κουβέρτας που διαλύεται, βέβαια, θέλει περισσότερη σκέψη.
Κοιμάμαι με δύο κουβερτάκια. Τα λέω Κίκι. Το ένα είναι ανοιχτοπράσινο, ακρυλικό, με πλεχτή ύφανση, και το άλλο καρό, από εκείνα που παίρνεις μαζί σου στο γήπεδο. Έχω Κίκι από τότε που γεννήθηκα, αν και δεν είναι πάντα τα ίδια: όταν αρχίσουν να λιώνουν, τα αλλάζω. Το δεύτερο προστέθηκε στα φοιτητικά μου χρόνια. Λογική εποχή για να διευρύνεις τον κύκλο στήριξής σου.
Για την ακρίβεια, υπάρχει και τρίτο. Αυτό μένει πάνω στο μαξιλάρι για να το ζυμώνει η γάτα μου με τα πατουσάκια της. Έχει συγκεκριμένο πόστο.
Το βράδυ κρατάω τα δύο βασικά Κίκι μαζί, κοντά στο πρόσωπό μου. Όταν απλώς αράζω στο κρεβάτι, μου αρέσει να βάζω το πράσινο πάνω στο πρόσωπό μου. Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη διαδικασία. Με βολεύει, μου είναι οικείο και μάλλον θα συνεχίσω να το κάνω.
Μένουν στο κρεβάτι, εκτός αν ταξιδεύω. Τα πλένω κάθε μία ή δύο εβδομάδες και, όταν φθαρούν πολύ, τα αντικαθιστώ. Το πράσινο πλησιάζει πια σ’ αυτό το σημείο, οπότε σύντομα ίσως ανοίξει μια θέση σε έναν κατά τα άλλα πολύ σταθερό οργανισμό.
Είμαι επίσης νευροδιαφορετική. Το αναφέρω γιατί συνήθως απαντά στην ερώτηση που ετοιμάζεται ήδη να κάνει ο άλλος.
Έχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια από την τελευταία μου σχέση. Τώρα που σκέφτομαι να ξαναβγώ ραντεβού, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι πώς θα φανεί αυτή η συνήθεια σε κάποιον καινούργιο. Μόνη μου είμαι μια χαρά. Μόλις όμως φανταστώ κάποιον δίπλα μου, συνειδητοποιώ ξαφνικά ότι είμαι μια ενήλικη γυναίκα που αγκαλιάζει δύο αντικείμενα με το κοινό όνομα Κίκι.
Δεν ξέρω αν θα του φανεί γλυκό, παράξενο ή τόσο ασήμαντο που ούτε θα σταθεί σ’ αυτό. Δεν με βασανίζει, αλλά η απορία επιμένει. Κάποια στιγμή μπορεί να μοιραστώ ξανά το κρεβάτι μου και αναρωτιέμαι αν στις συστάσεις θα πρέπει να συμπεριλάβω και τις κουβέρτες.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




