Κι εγώ κι ένας φίλος μου ξέρουμε πώς είναι να σου λείπει η οικειότητα μέσα στη σχέση σου. Το έχουμε συζητήσει τόσες φορές που πια κανείς μας δεν χρειάζεται να πιάσει την ιστορία από την αρχή. Ξέρω τι περνάει, ξέρει πόσο καιρό νιώθω έτσι στη δική μου σχέση. Μερικές φορές ακούω στη φωνή του πόσο τον έχει κουράσει όλο αυτό, και με πονάει που το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τον ακούσω.
Έχουμε κάνει την πλάκα ότι, αν κοιμόμασταν μαζί, θα λύναμε και τα δύο προβλήματα με τη μία. Το έχουν πει για πλάκα κι οι κοινοί μας φίλοι, οπότε είναι εύκολο να γελάσω κι εγώ. Δεν θα απατούσα ποτέ τον άνθρωπο με τον οποίο είμαι. Αυτό που έχω κρατήσει για μένα είναι ότι έχω σκεφτεί να χωρίσω για να είμαι με τον φίλο μου.
Και όταν φαντάζομαι πώς θα ήταν να είμαστε μαζί, μου έρχονται στο μυαλό και τα πιο καθημερινά πράγματα. Να γυρίζω σπίτι και να τον ακούω να μου λέει πώς πήγε η υπόλοιπη μέρα του. Όλα εκείνα τα μικρά που δεν προλαβαίνουμε να πούμε, γιατί η κουβέντα πάει συνέχεια στις σχέσεις μας και εκεί έχουμε πάντα πολλά να πούμε. Τον λατρεύω. Όταν μου λέει πόσο δυστυχισμένος είναι, πιάνω τον εαυτό μου να φαντάζεται πόσο ευτυχισμένοι θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί. Συνήθως εκεί βάζω φρένο στη σκέψη.
Αναρωτιέμαι πόσο από αυτό που φαντάζομαι στηρίζεται στο ότι τον ξέρω τόσο καλά και πόσο στο ότι τα κομμάτια που δεν έχω ζήσει μπορώ να τα συμπληρώνω όπως θέλω. Μπορεί να φύγω από μια σχέση που ίσως ακόμα να φτιάχνεται για χάρη μιας ζωής που υπάρχει μόνο στο μυαλό μου. Ύστερα προσπαθώ να φανταστώ ότι ξαναβρίσκουμε την οικειότητα στη σχέση μου και, για κάποιο λόγο, αυτό μου βγαίνει πιο δύσκολα.
Νιώθω ενοχές όταν το μυαλό μου πάει εκεί. Ο άνθρωπος με τον οποίο είμαι ξέρει ήδη πόσο έχω απομακρυνθεί. Ο φίλος μου ξέρει πόσο καιρό δεν είμαι καλά. Θέλω να είναι ευτυχισμένος. Και τελευταία, όποτε φαντάζομαι πώς θα ήταν αυτό για εκείνον, όλο με βάζω κι εμένα μέσα στην εικόνα.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




