Ένας χρόνος αλλιώτικος
Πριν από έναν χρόνο, τα πράγματα άλλαξαν για τα καλά. Πέντε χρόνια σχέση, είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε οικογένεια. Μιλούσαμε για μωρό, το θέλαμε και οι δύο.
Στους τρεις μήνες ήρθε μια αποβολή. Δύσκολη φάση και για τους δύο, ο καθένας με τον τρόπο του. Τότε δεν φανταζόμουν ότι εκεί, μέσα σε όλο αυτό, θα έμπαινε στην ιστορία κι ένας τρίτος άνθρωπος.
Πώς άρχισε να “ξεφτίζει” η καθημερινότητα
Μετά την απώλεια, εκείνη βρήκε καταφύγιο στη δουλειά. Ένας συνάδελφος, περίπου είκοσι χρόνια μεγαλύτερός της, στάθηκε δίπλα της. Μεσημεριανοί περίπατοι, κουβέντες, «να περνάει η ώρα».
Εγώ την έβλεπα να αλλάζει: πιο απόμακρη, πιο εύθικτη, πιο κλειστή. Προσπάθησα να μας δώσω ώθηση – εκδρομές, διακοπές, μικρές εκπλήξεις – αλλά το κενό ανάμεσά μας μεγάλωνε αντί να μικραίνει.
Η κουβέντα που έπρεπε να γίνει
Κάποια στιγμή δεν γινόταν να το αποφύγουμε άλλο. Μιλήσαμε ανοιχτά. Μου είπε ότι νιώθει πράγματα γι’ αυτόν και ότι είχαν ανταλλάξει ένα φιλί.
Λίγο αργότερα βρήκα και μηνύματα που έδειχναν πιο πολλή οικειότητα – ακόμα και όταν ήμασταν μαζί σε ταξίδι. Εκφράσεις τύπου «σαν δίδυμες φλόγες» δεν είναι και ό,τι πιο εύκολο να το διαβάζεις.
Παρόλα αυτά, προσπαθήσαμε να κάνουμε μια επανεκκίνηση. Για λίγο φάνηκε να στρώνει.
Όταν η αλήθεια ξαναχτύπησε την πόρτα
Έξι μήνες μετά, η ψυχρότητα επέστρεψε. Της πρότεινα να χωρίσουμε, γιατί ένιωθα ότι απλώς σέρναμε την κατάσταση.
Μια εβδομάδα αργότερα μου είπε όλη την αλήθεια: η σχέση με τον άλλον είχε προχωρήσει κανονικά. Συναντιόντουσαν συχνά, όχι μόνο γύρω από τη δουλειά, αλλά και στο ίδιο πάρκο των «μεσημεριανών περιπάτων».
Εκείνο το βράδυ μάζεψα πράγματα και έφυγα. Τις επόμενες δύο εβδομάδες μου ζήτησε να ξαναγυρίσω. Θυμόμουν όμως πολύ καθαρά γιατί είχα φύγει.
Χωρίς βαριές ταμπέλες
Δεν έχω ανάγκη να βάλω βαριές λέξεις σε κανέναν. Εκείνη ήταν σε ευάλωτη φάση, εκείνος παρουσιάστηκε σαν στήριγμα. Ήταν παντρεμένος, με παιδιά – αυτό το κάνει πιο μπερδεμένο, όχι πιο απλό.
Αυτό που κρατάω είναι ότι, όταν πονάμε, χρειαζόμαστε στήριξη αλλά και όρια. Αν χαθούν και τα δύο, η κατάσταση ξεφεύγει εύκολα.
Τι πήρα μαζί μου από όλο αυτό
- Η σιωπή δεν βοηθάει. Καλύτερα να μιλάς νωρίς, πριν το «κάτι με ενοχλεί» γίνει χάσμα.
- Η παρηγοριά εκτός σχέσης έχει κόστος. Αντί για τρίτους, υπάρχει χώρος για φίλους, οικογένεια ή και έναν ειδικό.
- Ο αυτοσεβασμός δεν είναι σκληρότητα. Είναι ο τρόπος να μην χαθείς μέσα στην ιστορία του άλλου.
- Το “μένω” και το “φεύγω” θέλουν και τα δύο κουράγιο. Στο τέλος μετράει τι σε βοηθάει να μείνεις άνθρωπος με καθαρό βλέμμα.
Και τώρα;
Αφήνοντας πίσω αυτή τη σχέση, δεν άφησα την ιδέα της αγάπης. Άφησα μια ιστορία που δεν μου ταίριαζε πια.
Σήμερα προχωράω με πιο ήσυχο μυαλό: ζητάω ειλικρίνεια, χώρο και από τις δύο πλευρές, ζεστασιά που φαίνεται στις πράξεις.
Το βιβλίο δεν τελείωσε, απλώς άλλαξε κεφάλαιο. Και αυτό το κεφάλαιο είναι λίγο πιο καθαρό και, ευτυχώς, πολύ πιο ήρεμο.