Εισαγωγή
Ο έρωτας είναι ωραίος: σε λιώνει, σε γλυκαίνει και—καμιά φορά—σε κάνει κατακόκκινη όταν ο/η σύντροφός σου σε καμαρώνει υπερβολικά μπροστά σε κόσμο.
Αν έχεις τρέξει δέκα λεπτά στον διάδρομο με κάποιον να σε κοιτάει σαν «τελευταίο λουκουμά στον μπουφέ», με νιώθεις.
Το σκηνικό στο γυμναστήριο
Προσπαθώ να βρω ρυθμό. Σηκώνω βάρη πιο βαριά από τα άγχη μου (και λίγο από την αξιοπρέπειά μου).
Ο άντρας μου—ο ίδιος που είχε πει πως τα αθλητικά μου με κάνουν να μοιάζω με «μονόκερο που τρέχει»—με κοιτάζει με βλέμμα θαυμασμού. Γλυκό; Ναι.
Μόνο που αρχίζει να αποσυντονίζει κι εμένα και τους δίπλα: ψιθυρίζουν, γελάνε, κι ένας τρίτος μας ρίχνει το βλέμμα «παιδιά, πάρτε ένα δωμάτιο». Το «δωμάτιο», βέβαια, είναι όλο το γυμναστήριο…
«Η αγάπη μου είναι τυφλή» (ωραία ατάκα, λάθος στιγμή)
Εγώ νιώθω αμήχανα, του λέω διακριτικά «κόψε λίγο το καρφωτό». Εκείνος το παίρνει προσωπικά. «Η αγάπη μου είναι τυφλή», μου λέει. Ωραία ποιητική ατάκα—απλώς δεν βοηθά όταν ιδρώνω και προσπαθώ να μην σκοντάψω πάνω στον ιμάντα.
Δεν είμαι θέαμα — είμαι άνθρωπος που γυμνάζεται
Άλλο οι γλύκες μπροστά σε κόσμο (μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα «μπράβο»), κι άλλο να με έχεις σε λειτουργία «πρώτη σειρά».
Χρειάζεται τρόπος: λίγο μέτρο για να μη γινόμαστε θέαμα ούτε να χαλάει η φάση στους γύρω.
Τι δουλεύει
Σήμα διακριτικό: ένα κλείσιμο ματιού, ένα χαμόγελο «σε καμαρώνω» και πίσω στη ρουτίνα.
Μικρές γλύκες, μεγάλη ουσία: «Μπράβο σου!» και τέλος—τα υπόλοιπα μετά.
Σεβασμός στον χώρο: στο γυμναστήριο ο καθένας παλεύει με τον εαυτό του, όχι με κοινό.
Πώς το λες χωρίς καβγά
«Μ’ αρέσει που με καμαρώνεις· κράτα το πιο διακριτικό να μη χάνομαι.»
«Δώσε μου την αγκαλιά μετά—τώρα άσε με να τελειώσω το σετ.»
«Όταν με κοιτάς ώρα, αγχώνομαι. Ένα “μπράβο” μου φτάνει.»
Τι να αποφεύγουμε
Κολλημένο βλέμμα. Από τρυφερό γίνεται αμήχανο.
Δυνατά σχόλια για σώμα/κίνηση. Δεν είναι κομπλιμέντο, είναι φασαρία.
Ζηλίτσες και σκηνές. Χαμόγελο, ανάσα, πάμε παρακάτω.
Μικρά κόλπα που λύνουν τα χέρια
Κώδικας «χαμήλωσε φώτα»: μια λέξη-συνεννόηση για όταν το βλέμμα γίνεται προβολέας.
Χιούμορ: «Κράτα το βλέμμα για μετά—εκτός κάμερας έχει μπόνους.»
Αποφόρτιση μετά: στην έξοδο δώσε όλη τη γλύκα, χωρίς κοινό.
Είμαι η μόνη;
Καθόλου. Πολλές (και πολλοί) περπατάμε το τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στην τρυφερότητα και στην αμηχανία. Οι αγκαλιές και τα φιλιά έξω είναι ωραία, αρκεί να θυμόμαστε το μέτρο. Δεν χρειάζεται να κάνουμε κάθε χώρος ρομαντική σκηνή σε αργή κίνηση.
Επίλογος
Την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε παρόμοια φάση, μέτρα το λίγο πριν «σπάσεις». Ένα απαλό σπρώξιμο, μια ατάκα με χιούμορ ή ένα χαμόγελο κρατούν ζωντανή τη σπίθα—χωρίς να στήνουμε παράσταση.
Στην υγειά της αγάπης—με τρυφερότητα ναι, με κοινό… όσο χρειάζεται!