Πριν από περίπου έναν μήνα σταμάτησα να βλέπω έναν άντρα με τον οποίο βγαίναμε για μερικούς μήνες. Ήταν πολύ καλός άνθρωπος, ευγενικός, ευχάριστος, και περνούσα όμορφα μαζί του. Απλώς δεν ένιωσα ποτέ εκείνη την ερωτική έλξη, την επιθυμία να τον πλησιάσω περισσότερο. Περίμενα μήπως έρθει στην πορεία.
Στα 30 μου ήθελα να δώσω μια πραγματική ευκαιρία σε αυτή τη γνωριμία. Μου φαινόταν λογικό να μη φανεί η έλξη μέσα σε ένα ή δύο ραντεβού, ειδικά αφού έβρισκα τόσα πράγματα που μου άρεσαν πάνω του. Δεν ήθελα να απορρίψω μια πιθανή σχέση μόνο και μόνο επειδή δεν υπήρξε κάτι δυνατό από την πρώτη στιγμή.
Συνεχίσαμε λοιπόν να βγαίνουμε και τον γνώρισα καλύτερα. Όσα εκτιμούσα σε εκείνον παρέμεναν εκεί. Ήταν ακόμα καλή παρέα, ακόμα ένας άνθρωπος που χαιρόμουν να βλέπω. Τα δικά μου συναισθήματα, όμως, δεν προχωρούσαν παραπέρα. Κάποια στιγμή το τελείωσα.
Αυτό που με απασχολεί ακόμα είναι πόσο δύσκολο ήταν να καταλάβω πότε έπαψε να έχει νόημα η αναμονή. Στην αρχή, το «μπορεί να έρθει αργότερα» ήταν μια πιθανότητα που ήθελα να εξερευνήσω. Μερικούς μήνες μετά, στηριζόμουν ακόμα στο ίδιο «μπορεί», χωρίς να έχει αλλάξει κάτι μέσα μου.
Μπορώ να περιγράψω τι έλειπε, αλλά δυσκολεύομαι να εξηγήσω γιατί έλειπε. Δεν είχε κάνει κάτι λάθος. Μου άρεσε να είμαστε μαζί. Απλώς δεν υπήρχε το συναίσθημα που θα μου επέτρεπε να συνεχίσω αυτή τη σχέση με ειλικρίνεια.
Θα ήθελα να ακούσω πώς το βιώνουν άλλοι άνθρωποι, ειδικά άντρες που βγαίνουν ραντεβού στα τριάντα τους. Καταλαβαίνετε σχετικά γρήγορα αν σας ελκύει κάποιος; Μπορεί να περάσετε καλά σε αρκετά ραντεβού και να μην ξέρετε ακόμα; Ή αυτή η αβεβαιότητα συνήθως σας λέει ήδη κάτι;
Με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι περιπτώσεις όπου η έλξη όντως ήρθε αργότερα. Υπήρχε εξαρχής κάτι μικρό που δυνάμωσε ή αρχικά σας άρεσε ο άλλος μόνο ως άνθρωπος; Δεν θεωρώ ότι όλοι οι άντρες λειτουργούν με έναν τρόπο και όλες οι γυναίκες με άλλον. Αναρωτιέμαι πώς ξεχωρίζεις, μέσα στη δική σου εμπειρία, το «ας δώσω άλλη μια ευκαιρία» από το «περιμένω κάτι που δεν έρχεται».
