Είμαι 36 χρονών και χρησιμοποιώ το Facebook Dating. Τα ταιριάσματα δεν μου λείπουν. Εκεί που δυσκολεύομαι, απ’ ό,τι φαίνεται, είναι να απαντήσω στα μηνύματα.
Μου γράφουν, απαντάω σε κάποιους, αλλά πολλά μηνύματα μένουν έτσι. Και μιλάμε για ανθρώπους που έχω επιλέξει κι εγώ, οπότε ούτε στον εαυτό μου μπορώ εύκολα να εξηγήσω αυτή τη σιωπή. Κάπου ανάμεσα στο «ναι, με ενδιαφέρει αυτός ο άνθρωπος» και στο να πιάσουμε κουβέντα, σταματάω να συμμετέχω.
Το περίεργο είναι ότι θέλω πολύ μια σχέση. Θέλω να αγαπήσω κάποιον και να με αγαπήσει κι εκείνος. Δεν το λέω επειδή ακούγεται ωραίο ή επειδή υποτίθεται πως αυτό πρέπει να θέλω. Μου λείπει η οικειότητα, το να έχω έναν άνθρωπο στη ζωή μου που να χαίρομαι γι’ αυτόν και να χαίρεται κι εκείνος για μένα.
Κι ύστερα κοιτάζω τα μηνύματά μου και αναρωτιέμαι τι κάνω.
Θα με βόλευε να υπήρχε μια ξεκάθαρη εξήγηση. Ίσως κάποιος να μη μου αρέσει τελικά τόσο. Ίσως το μήνυμά του να μη μου δίνει αφορμή για κουβέντα. Μπορεί να συμβαίνουν κι αυτά, αλλά δεν εξηγούν γιατί αφήνω τόσους χωρίς απάντηση. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω, και δεν θέλω να διαλέξω μια εξήγηση μόνο και μόνο για να πάψει να με μπερδεύει.
Ένα ταίριασμα είναι απλώς μια μικρή αρχή. Δεν έχουμε υποσχεθεί τίποτα ο ένας στον άλλον. Αλλά το να απαντήσω σημαίνει ότι δίνω συνέχεια σ’ αυτή την αρχή, έστω κι αν καταλήξει σε λίγα συνηθισμένα μηνύματα ανάμεσα σε δύο αγνώστους.
Αυτό το κενό συνεχίζω να παρατηρώ: από τη μία η σχέση που θέλω, από την άλλη οι κουβέντες στις οποίες σχεδόν δεν μπαίνω. Και η επιθυμία μου είναι αληθινή και ο δισταγμός μου.
Παραμένω στο Facebook Dating, συνεχίζω να έχω ταιριάσματα και ελπίζω να γνωρίσω κάποιον. Απλώς δεν καταλαβαίνω γιατί, τόσο συχνά, όταν κάποιος μου λέει ένα γεια, εγώ σωπαίνω.
