Πώς πλησιάζω έναν άνθρωπο που μου αρέσει χωρίς να νιώθω ότι του παίρνω κάτι; Ακόμη κι όπως το λέω, ένα απλό «γεια» ακούγεται πολύ πιο βαρύ απ’ όσο θα ήθελα.
Αυτό που με δυσκολεύει είναι ότι θα τον πλησίαζα με έναν σκοπό. Μου αρέσει. Θα ήθελα την προσοχή του για λίγο, όσο χρειάζεται για να δω αν υπάρχει ενδιαφέρον κι από την άλλη πλευρά. Εκείνος όμως δεν μου έχει προσφέρει απαραίτητα ούτε χρόνο ούτε προσοχή, και δεν ξέρω πώς να νιώσω άνετα κάνοντας την πρώτη κίνηση.
Καταλαβαίνω ότι ο άλλος έχει κάθε δυνατότητα να επιλέξει αν θέλει να πιάσουμε κουβέντα. Πριν απαντήσει, όμως, υπάρχει εκείνη η μικρή στιγμή που πρέπει εγώ να κάνω το βήμα και να του μιλήσω. Εγώ ελπίζω ότι μπορεί να προκύψει κάτι. Εκείνος μπορεί να είναι μια χαρά συνεχίζοντας απλώς τη μέρα του.
Δεν θέλω να του φορτώσω την ευθύνη για το ότι με ελκύει. Ταυτόχρονα, δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς δείχνει κανείς ενδιαφέρον χωρίς να ζητήσει, έστω για λίγο, τον χρόνο και την προσοχή ενός άλλου ανθρώπου.
Ίσως αυτό που ψάχνω είναι να μπορώ να κάνω ένα μικρό άνοιγμα και να νιώθω εντάξει αφήνοντας την επιλογή σ’ εκείνον. Μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να λέει το πρώτο «γεια». Με σταματάει όμως η αίσθηση ότι έχω ήδη ζητήσει πολλά, προτού καν ακούσω την απάντησή του.
Πώς κάνω λοιπόν αυτή την κίνηση χωρίς να νιώθω ότι χρωστάω μια συγγνώμη μόνο και μόνο επειδή θέλω να τον γνωρίσω;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




