Όταν άρχισα να τρώω ξανά κοτόπουλο, νόμιζα ότι είχα βρει κάτι που με βοηθούσε με τη γυμναστική και τη διατροφή μου. Μου άρεσαν τα γεύματά μου, μπορούσα να κρατήσω το πρόγραμμά μου και δεν χρειαζόταν να παζαρεύω κάθε μέρα με τον εαυτό μου για το τι θα φάω. Δεν περίμενα ότι τελικά θα έμπαινε στη μέση ο γάμος μου.
Είμαστε και οι δύο 31 χρονών, από οικογένειες στην Ινδία που δεν τρώνε κρέας, και τώρα ζούμε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εγώ κατά περιόδους έτρωγα κρέας και παλιότερα. Η γυναίκα μου το ήξερε όταν παντρευτήκαμε, παρόλο που εκείνη την εποχή το είχα κόψει.
Δεν είχαμε συζητήσει ποτέ αν η χορτοφαγία ήταν προϋπόθεση για να είμαστε μαζί. Ήξερα ότι το κρέας την ενοχλούσε. Δεν είχα καταλάβει όμως ότι, αν το ξανάρχιζα, μπορεί να μη με ήθελε πια για σύζυγο.
Αυτό το διάστημα μένουμε χωριστά για πρακτικούς λόγους. Κάπου εκεί άρχισα πάλι να τρώω κοτόπουλο. Όταν της το είπα, μου ξεκαθάρισε ότι δεν θα επιστρέψει αν σκοπεύω να συνεχίσω να τρώω κρέας.
Προσπάθησα πρώτα να βρω πρακτικές λύσεις. Της πρότεινα να τρώω κρέας μόνο έξω ή να χρησιμοποιούμε διαφορετικά σκεύη. Αν υπήρχε στο σπίτι, θα το κρατούσα διακριτικά, χωρίς να χρειάζεται να ασχολείται εκείνη. Προσφέρθηκα ακόμη να μαγειρεύω και για τους δυο μας, ώστε να έχει πάντα το δικό της φαγητό.
Τίποτα από αυτά δεν της άλλαξε γνώμη. Για εκείνη είναι βασική διαφορά αξιών. Το να έχουμε δύο τηγάνια δεν λύνει αυτό που την απασχολεί.
Δεν θέλω να υποτιμήσω όσα πιστεύει και όσα έμαθε μεγαλώνοντας, ούτε να νιώθει άβολα μέσα στο σπίτι της. Πίστευα όμως ότι σε έναν γάμο χωράνε και δύο διαφορετικά πιάτα στο ίδιο τραπέζι. Το να κόψω ένα φαγητό που μου αρέσει αποκτά άλλο βάρος όταν η εναλλακτική είναι να χάσω τη γυναίκα μου.
Είμαι πρόθυμος να αλλάξω συνήθειες και να αναλάβω το επιπλέον μαγείρεμα. Με φοβίζει όμως να συμφωνήσω μόνο και μόνο επειδή τρέμω τι θα γίνει αν αρνηθώ. Δεν το ξεκαθαρίσαμε πριν παντρευτούμε. Τώρα μένουμε χωριστά και το αν θα ξαναζήσουμε μαζί φαίνεται να εξαρτάται από το τι θα δεχτώ να βγάλω από το πιάτο μου.
