Αυτό που μου είχε κολλήσει ήταν η ώρα: πεντέμισι το πρωί. Ήταν στην αρχή της σχέσης μας, τότε που μέναμε ακόμα μακριά. Ξύπνησα, κοίταξα την τοποθεσία της κοπέλας μου και είδα ότι εκείνη την ώρα επέστρεφε στο διαμέρισμά της.
Είχε βγει με φίλους. Μέσα στη νύχτα είχαμε ανταλλάξει μηνύματα και είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο, οπότε με ανησύχησε που γύριζε τόσο αργά. Την πήρα και μου είπε ότι την είχε πάρει ο ύπνος σε έναν καναπέ.
Δεν κατάφερα να ησυχάσω τελείως με αυτή την εξήγηση. Τους μήνες που ακολούθησαν, το συζητήσαμε αρκετές φορές. Με κοιτούσε στα μάτια και με διαβεβαίωνε ότι δεν είχε συμβεί τίποτα κακό εκείνο το βράδυ. Ήθελα να την πιστέψω. Την αγαπούσα και χτίζαμε μια σχέση.
Είμαστε και οι δύο τριάντα δύο και ήμασταν μαζί λίγο λιγότερο από έναν χρόνο όταν, αυτή την εβδομάδα, μου παραδέχτηκε τελικά ότι εκείνη τη νύχτα είχε φιλήσει κάποιον άλλον. Μου είπε ότι έμειναν μόνο στο φιλί.
Δεν ξέρω αν αυτό είναι όλο. Το ότι γύρισε στις πεντέμισι δεν αποδεικνύει τίποτα περισσότερο από την ώρα που γύρισε. Αλλά ύστερα από τόσες διαβεβαιώσεις, δυσκολεύομαι να δεχτώ άλλη μία εκδοχή μόνο και μόνο επειδή τώρα μου λέει ότι αυτή είναι ολόκληρη η αλήθεια.
Η παραδοχή της άλλαξε και τον τρόπο που θυμάμαι όσα ακολούθησαν. Κάθε φορά που άνοιγα την κουβέντα, εκείνη ήξερε ότι κάτι μου έκρυβε. Κι εγώ συνέχιζα να επενδύω στη σχέση μας πιστεύοντας ότι όσα μου είχε πει εξαρχής ήταν αλήθεια.
Χώρισα μαζί της και της ζήτησα να φύγει από το σπίτι. Εκεί βρισκόμαστε τώρα. Δεν έχω αποδείξεις για τίποτα πέρα από το φιλί και δεν θέλω να παρουσιάζω τις υποψίες μου σαν γεγονότα. Ξέρω όμως ότι φίλησε κάποιον και μετά αρνήθηκε επανειλημμένα πως είχε συμβεί οτιδήποτε.
Την αγαπούσα ακόμα όταν πήρα την απόφαση, κι αυτό δεν την έκανε πιο εύκολη. Σκέφτομαι συνέχεια εκείνες τις συζητήσεις, πόσο κατηγορηματικά με καθησύχαζε και πόσο καιρό πίστευα ότι αφήναμε πίσω μας μια ανησυχία για την οποία θα μπορούσε να μου είχε μιλήσει ειλικρινά.
Έκανα καλά που χώρισα;
